Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwoka-i-kogucik pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Kwoka_i_kogucik Bajka Romantyzm Epika Kwoka i kogucik text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5066.jpg This is my hour...!, kami rao@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5066 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Kwoka i kogucik Kwoka jedynie losem swych dzieci zajęta,/ Wodziła po podwórzu wylęgłe kurczęta,/ A znalazłszy robaczka lub ziarnko na ziemi,/ Sobie od ust odjąwszy, dzieliła się z niemi./ Jedno ze żwawych, lekkomyślne, płoche,/ Siły skrzydełek chcąc doświadczyć trochę,/ Porzuciwszy inne dzieci,/ Nad cembrzynę studni leci;/ Wpada w wodę, swawoli doświadczywszy skutku,/ A biedną matkę w wiecznym pozostawia smutku./ Wkrótce kogucik zuchwały,/ Co już wcale nie był mały,/ Podlatywał sobie śmiało,/ To niedawne nieszczęście matce przypomniało./ «Synu! rzecze z uczuciem, ach synu mój drogi!/ Jużby się wiek twój obszedł bez mojej przestrogi,/ Ale i cóż dziwnego, że matka troskliwa!/ Wiem, że ci na odwadze i męstwie nie zbywa,/ W walkach się wcale o ciebie nie boję,/ Lecz omijaj tę studnię, lube dziecię moje;/ To miejsce jest pamiętne zgubą twego brata,/ Przez swoję lekkomyślność marnie zeszedł z świata»./ Podziękował kogucik za zbawienną radę;/ Lecz mając jeszcze w sobie zwykłą młodych wadę,/ Niechętnie się do niej skłania./ Pełno było przyrzekania,/ Ale to wszystko nieszczerze./ Niezmierna go chętka bierze/ Do tej nieszczęsnej przybliżyć się studni./ Czem się dalej posunie, tem się wstrzymać trudniej;/ Nareszcie rzecze: «Cóż to? czyż ja jeszcze dziecię?/ Będeż się zniewieściale obawiał o życie?/ Ja co się męstwem i odwagą szczycę,/ Będeż na słowa uważał kobiece?/ Może to matka wyrzekła jedynie,/ Nieulękłości chcąc doświadczyć w synie,/ Albo też bardziej o młodszych troskliwa,/ Przedemną ziarno w tej studni ukrywa./ Nie, nie, nic z tego, gardzę jej przestrogą.»/ Coraz dalej zuchwałą postępuje nogą,/ Stanął na samym brzegu, spuszcza na dół głowę,/ Patrzy... alić na spodzie widowisko nowe:/ Kogut jemu podobny, tak jak on zuchwały,/ Jak on wyciąga szyję, nastrzępia się cały./ Zagraża mu nasz młodzik; tamten niezlękniony,/ Groźbą za groźbę z swojej odpowiada strony./ Tu już zacięty kogut ledwie sobą włada,/ I chcąc tamtego zgnębić, sam w wodę upada;/ Tonąc zawołał z żalem: «Patrzcie lube dziatki,/ Jak to źle nie słuchać matki.»