Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kruk-z-dzwonkiem pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Kruk_z_dzwonkiem Bajka Romantyzm Epika Kruk z dzwonkiem text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5061.jpg crow, grendelkhan@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5061 Błąd źródła: wzsędzie -> wszędzie. Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Kruk z dzwonkiem Nie jest to nowiną żadną,/ Że kruki kradną;/ Jednak i dla człowieka zda się stąd nauka:/ Na pewnym dworze wychowano kruka;/ A ponieważ go wzięto, ledwo się urodził,/ Nie więziono go w klatce, gdzie chciał sobie chodził/ Z pokoju do pokoju, bez żadnej przeszkody,/ Przechadzał się kruczek młody;/ A że do kobiet zwykle lgną ptaszęta,/ Najbardziej lubił wpaść między dziewczęta./ Zawsze dzień dobry powiedział im zrana,/ Odwiedzał jednak i pana;/ Przylatał czasem do dzieci,/ Czasem i na dwór wyleci,/ Biegnie w ogród dla połowu/ I wraca znowu./ Wszędzie go pełno, wszędzie on się znęci,/ A wszędzie figla spłata, gdzie się tylko wkręci,/ Raz u panien igliczka gdzieś się zapodziała,/ Lecz igliczka to rzecz mała,/ Na igliczce świat nie stoi./ Wkrótce o szkodzie zapomniano swojej./ Jakoś znów niezadługo służącej dziewczynie,/ Naparstek ginie./ Dalej zginął pierścionek z drogimi kamyki,/ I brylantowe kólczyki./ Tu dopiero harmider, dom się w piekło zmienia,/ Pełno było domysłów, pełno podejrzenia,/ A nikomu w myśl nie wpadnie,/ Że to młody kruczek kradnie./ Raz się ów panicz zbliżył do stolika,/ Porywa srebrny dzwonek i przez okno zmyka./ Dzwoni... a na ten odgłos służący wybiega,/ I na gorącym razie złodzieja spostrzega./ «A tuś mi! to ty ptaszku takie płatasz licho?»/ Rzekł i tuż za złodziejem posuwa się cicho./ Idzie za głosem dzwonka kroki powolnemi,/ Widzi, jak kruk nieznacznie spuszcza się ku ziemi,/ Jak szuka miejsca tego, gdzie skarby posiada,/ Jak do dawnych zdobyczy nową zdobycz składa,/ Jak się różnych błyskotek nasyca widokiem,/ Jak zazdrośnie przed ludzkiem ukrywa je okiem,/ A gdy już ma ulecieć, znienacka go chwyta./ Zawsze być musi zbrodnia przed światem odkryta.