Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kruk-i-labedz pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Kruk_i_%C5%82ab%C4%99d%C5%BA Bajka Romantyzm Epika Kruk i łabędź text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5060.jpg Swan, mcveja@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5060 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Kruk i łabędź W pięknym Dzikowskim ogrodzie,/ Pływał wspaniały łabędź po przejrzystej wodzie,/ A wyciągając szyję w najzręczniejszym ruchu,/ Rozświecał blask wokoło śnieżystego puchu./ Kruk siedzący na drzewie niedaleko wody,/ Zdumiewał się nad wdziękiem przecudnej urody./ Chciał mu zrównać w białości, doświadcza kąpieli,/ Ale czarność wrodzona już się nie wybieli;/ Napróżno wszelkich starań w umyciu używa,/ Po czarnych jego piórach czysta woda spływa./ W bezskutecznych zamiarach czas mu zniknął marny,/ Jak czarny wstąpił w wodę, tak i wyszedł czarny./ Zazdrość go gniewem zapala,/ Inny więc pomysł uchwala;/ A nie mogąc dosiądz chwały,/ By był taki jak on biały,/ Chociaż tego chce dokazać,/ By tamtego białość zmazać./ Do tak podłego zamiaru,/ Kruk, znany z swoich sprawek, ma aż nadto daru,/ Więc od nocy do poranku/ Czycha na to bez przestanku./ Ale łabędź ostrożny, pływając po wodzie,/ Długo nie uległ przygodzie./ Kruk się nareszcie do podstępu bierze,/ Udaje przyjaźń nieszczerze:/ Przez pochlebstwa, ulegania,/ Zwolna łabędzia nakłania,/ By wzgardził czem go hojna obdarza natura,/ I poczernił swoje pióra,/ Wkrótce przyjaciel mniemany,/ Ziściwszy cel pożądany,/ Śmiech mu ze wzgardą zostawia w nagrodzie./ Poznał łabędź błąd po szkodzie,/ Co tchu do wody przybywa./ Szczęściem czarność się odmywa;/ Ale jednak cząstka mała,/ Przy dziobie mu pozostała./ I od tej to właśnie doby./ Czarne plamki mają dzioby, Co stało się z łabędziem, to dzieje się z nami,/ Zbyt się trudno oczyścić, gdy kto się raz splami;/ Mimo usilne staranie,/ Zawsze plamka pozostanie.