Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gospodarz-i-czeladka pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Gospodarz_i_czeladka Bajka Romantyzm Epika Gospodarz i czeladka text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4840.jpg KId's Play at the DAM, Ishrona@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4840 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Gospodarz i czeladka Kochane dziateczki! jeszcze sług nie macie,/ Same się czeszecie, same ubieracie;/ A gdy wam służący pomocy udziela,/ To ją przyjmujcie, jak od przyjaciela,/ Bo on wam nie służy, wy mu nie płacicie,/ Grzecznym tylko bywa, kiedy grzeczne dziecię./ Lecz dziecię dziecięciem niedługo zostanie,/ Z chłopców gospodarze, z dziewcząt będą panie,/ Będziecie mieć sługi, bądźcie ich godnemi,/ Poczciwie, łagodnie obchodźcie się z niemi;/ Bądźcie o nich dbali tak jak o was matki,/ I miejcie na sercu zbawienie czeladki./ Opowiem wam, dzieci, jak dawniej bywało:/ Z powszechnym pożytkiem, z Pana Boga chwałą,/ Gospodarz jak ojciec, a słudzy jak dziatki,/ Razem się zbierali do jednej komnatki./ Mówili pacierze, śpiewali piosenki,/ Dziękowali Bogu, za dar z Jego ręki./ A potem gospodarz czytał słowo Boże,/ Tłómaczył, wyjaśniał, co to Pan Bóg może./ Jak on wszystko widzi, jak dobrym być trzeba,/ Jak na urodzaje deszczyk zsyła z nieba;/ Bez niego i kropla na ziemię nie padnie,/ On wszystko na świecie urządził tak ładnie,/ Chwalmy Imię Jego. --- Padli na kolana,/ I znowu śpiewali na cześć Panów Pana./ Przyszła uroczystość, znowu wszyscy razem/ Uklękli pobożnie przed świętym obrazem,/ Znowu się modlili i znowu śpiewali,/ Przykład pobożności z gospodarza brali./ Był też lud poczciwy, nie ukrzywdził pana,/ Pracował sumiennie od nocy do rana;/ Bo był przekonany, że Bóg widzi z niebia/ I że z pobożnością cnotę łączyć trzeba./ Dziateczki! dziateczki! jakże wam się zdaje,/ Wszakże miłe sercu święte obyczaje?/ Od was to zależy, wskrzesić je możecie,/ A dobrze, poczciwie, znów będzie na świecie.