Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fijolek pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Fijo%C5%82ek Bajka Romantyzm Epika Fijołek text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4836.jpg Flowers, Patrick Nouhailler@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4836 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Fijołek Przyjemny fijołeczku, piękne Flory dziecię!/ Powiedz, czemuś tak skromne obrał sobie życie?/ Milczysz, i przed mym wzrokiem ukrywasz się w trawie,/ Więc ja twą tajemnicę przed światem wyjawię./ Kiedy nadobne kwiatki wyszły z Bóstwa ręki,/ Cudne każdy odebrał, lecz nierówne wdzięki:/ Tego barwa zdobiła, tego wzrost wspaniały,/ Tego przyjemne wonie zmysły zachwycały./ Inny się z ujmującej podobał prostoty;/ Fijołek wszystkie w sobie jednoczył przymioty./ Jednaby może róża wdziękiem go przyćmiła,/ Gdyby nieco skromniejszą i bez cierni była./ Tak rósł między innemi w przyjaźni i zgodzie,/ Wszędzie go było pełno, po łąkach, w ogrodzie,/ Żył spokojnie, dopóki nie znał co pochwały./ Ale gdy uwielbienia ze wszech stron zabrzmiały,/ Obudziła się zazdrość w gronie towarzyszy;/ Już nieznośne szemranie wkoło siebie słyszy,/ Już nie takiem, jak dawniej patrzą się nań okiem,/ Każdyby nienawistnym rad go pożreć wzrokiem:/ Stracił miłość, spokojność, szczęście, przyjacieli,/ Natrętni wielbiciele nudzić go zaczęli,/ Zalety zasłużone już mu spowszedniały,/ Wszystko, wszystko utracił, prócz cnoty i chwały./ Chwałą gardzi, rozliczne porzuca siedliska,/ Uchodzi z miejsc otwartych i w trawkę się wciska,/ Tam, daleki od świata, swe zaszczyty kryje./ Sam w sobie szuka szczęścia i spokojnie żyje./ Jakaż ztąd dla nas wypłynie nauka?/ Kto pragnie szczęścia, niech go w sobie szuka,/ Niech za znikomą próżnością nie goni,/ I cnotę pełni w ustroniu.