Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/deszcz-zloty pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Deszcz_z%C5%82oty Bajka Romantyzm Epika Deszcz złoty text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4820.jpg Sliced, Jim Champion@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4820 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Deszcz złoty Skarżył się lud na biedę, źle mu się zdawało,/ Że choć miał dosyć chleba, pieniędzy miał mało;/ A niepokojąc Bóstwo prośbą natarczywą,/ Uzyskał, iż go złotą skarało ulewą./ Jak grad na ziemię padały dukaty./ Z wzniosłych pałaców i ubogiej chaty,/ Jaki taki zadyszany,/ Leci zbierać czemprędzej ów dar pożądany./ Gdyby wtenczas filozof, co zna wartość złota,/ Widział, jak ta się skrzętnie zwijała hołota;/ Gdyby był na to patrzył obojętnem okiem,/ Byłby się najśmieszniejszym ubawił widokiem./ Ten znosi ciężki kufer, ów beczkę pękatą,/ Tamten nadstawia szaflik, ów urnę bogatą,/ Jeden bieży z kobiercem, drugi z płachtą w ręku,/ Ten się pieści połyskiem, ów powabem dźwięku./ Bogacz, co się nie schylił może całe życie,/ Ową marność znikomą zgarnia pracowicie,/ Od pracy nadzwyczajnej potu płyną strugi,/ A łzy mu w oczach stoją, że zbiera i drugi./ Skąpiec, radby z jednego zrobić trzy dukaty,/ Nie wie już, gdzie je podziać, jeszcze nie bogaty/ Napchał w łataną kieszeń, ta mu się rozdziera,/ Mniema, że wszystko stracił i z żalu umiera./ Widać było nędzarzy, co nie znali złota,/ Zdumiewała ich postać, zdziwiała prostota;/ Niejeden nie mógł pojąć jak zapamiętali/ W bezprzykładnym zapale te cacka zbierali./ Widać było i takich, co z pracy rąk żyli,/ Nie śmieli tknąć tych skarbów, iż nie zarobili;/ Ale co jeszcze bardziej uwagę zwracało,/ Że takich nawet było tam niemało,/ Co wprzód ganili zbytnie złota zbiory,/ A potem sami napełniali wory./ Wszystko wtenczas ze zwykłych karbów wyboczyło,/ Nikogo ni w świątyni, ni w domu nie było,/ A choć niejeden dostał potężnie po głowie,/ Choć niejeden utracił życie albo zdrowie,/ Wszystko to było niczem, blask złota nagrodził,/ Utratę nawet ojca wyrodkom osłodził./ Lecz niedługo mniemana uciecha potrwała:/ Ta ulewa obficie cały kraj zalała,/ A że to był kraj ludom niedostępny innym,/ Nie dzielili się z nikim darem dobroczynnym./ Wkrótce jednak powoli poznali to sami,/ Że nie wszystko jest dobrem, co nas wdziękiem mami./ Mieli dosyć pieniędzy, lecz gdy kupić trzeba,/ Nikt nie dał za dukata i kawałka chleba./ Każdy miał dość dukatów, a jednak żył w nędzy;/ Wtenczas wartość prawdziwą poznano pieniędzy./ Nikt nie chciał być rolnikiem, pola zarastały,/ Rękodzielnie zamknięto, młyny mleć przestały,/ Praca zbrzydła każdemu, bo czuł złoto w worze,/ Zdarły się dawne szaty, zjadło dawne zboże./ Niejeden z płaczem westchnął, umierając z głodu,/ Że nie w złocie prawdziwa szczęśliwość narodu.