Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/chlopczyk-wsrod-drogi pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Ch%C5%82opczyk_w%C5%9Br%C3%B3d_drogi Bajka Romantyzm Epika Chłopczyk wśród drogi text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4800.jpg Sunset road, Tambako The Jaguar@Flickr, CC BY-ND 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4800 Błąd źródła: rozmow -> rozmowy. Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Chłopczyk wśród drogi Szedł chłopczyk z książkami, bardzo mu ciężyły/ Ten ciężar nie wszystkim zarówno jest miły,/ Kazali, cóż robić? iść musiał do szkoły./ «Stój --- z płaczem przemówił do lecącej pszczoły ---/ Stój, pszczółko, na chwilę i pomów z dzieciną:/ Tyś sobie wesoła... mnie z oczu łzy płyną./ Ja idę do szkoły, tam człowiek surowy,/ Ni tam się uśmiechnąć, ni tam z kim rozmowy/ Wstrzymaj się, pszczółeczko, przychylne wskaż oko/ Nauczysz mnie może tak latać wysoko»./ A pszczółka mu rzekła: --- «Wstrzymać się nie mogę,/ Powinność mnie wzywa, spieszę w dalszą drogę./ O! muszę dokończyć mego plastru miodu,/ Gdy zima nadejdzie, zginęłabym z głodu./ Jak piękną pogodę zesłały nam nieba!/ Bądź zdrów mój chłopczyku, korzystać z niej trzeba»./ Wtem leci jaskółka, a chłopczyk ją goni,/ I znowu ze łzami przemawia do niej:/ «Wstrzymaj się jaskółko, i zabaw się ze mną,/ Ja ciebie tak lubię, trzeba być wzajemną»./ «Nie, dziecię kochane, wstrzymać się nie mogę./ Powinność mnie wzywa, spieszę w dalszą drogę./ Mam wielu przyjaciół i wieść im przynoszę,/ Że się już wiośniane zbliżają rozkosze./ Niech się tej pociechy dowiedzą odemnie;/ Nie, nie mogę chwili tracić nadaremnie»./ I stanął jak wryty ów chłopczyk zdumiały,/ I znowu mu z oczu łez krople padały,/ I znowu szedł zwolna... Wtem brytan wypada./ «Mój ty psie kochany! --- chłopczyna powiada ---/ Czy się też pozwolisz przybliżyć dziecinie?/ Ja w tobie pociechę pokładam jedynie;/ Nie cierpię tych książek. .. już ręce zdrętwiały,/ Bodajto się bawić! swawolić dzień cały!/ O! jakże to wasze przyjemne jest życie:/ Biegacie swobodnie i nic nie robicie»./ «O bardzo się mylisz --- rzekł bryś do chłopczyka ---/ Czy widzisz opodal na polu rolnika?»/ «No widzę!» --- To pan mój, pracuje on w pocie;/ Lecz i ja mu ulgę przynoszę w robocie./ Tak, wielkiej odemnie doznaje pomocy:/ On wstaje ze świtem, ja nie śpię i w nocy,/ Ja czuwam, by jego nie zmarniał majątek,/ I każdy troskliwie obejrzę zakątek,/ I wołu przebudzam, co ziemię tę orze,/ By plenne dla ludzi zrodziło się zboże./ Tak, pracą się wszystko na świecie ustala,/ Gdy głód nam zagraża, praca go oddala,/ A każdy przy pracy tak czerstwy, wesoły;/ O! porzuć lenistwo, idź dziecię do szkoły»