Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/anielka pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Anielka Bajka Romantyzm Epika Anielka text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4792.jpg little feets, magnetismus@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4792 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Anielka Anielka dobre dziecię,/ Już w młodości kwiecie/ Nie chciała myśleć o świecie./ Bogu oddana, w modlitwie i poście,/ Radaby deptać po cierniu i oście,/ Ciało dręczyć a duszę tylko oswobodzić,/ Bo trudno, jak mówiła, jedno z drugiem zgodzić./ Anielko! piękne twoje zamiary i cele,/ Lecz pomnij kto umieścił ludzką duszę w ciele?/ Kto dał serce i na co? a serce jest ciało,/ To serce ma być zdrowe, ażeby kochało;/ Zdrowem sercem ukochaj wszystkich rzeczy Pana:/ Wejdź do ogrodu zrana,/ Kiedy się róża w pełności rozwija,/ I spytaj: czyja ręka rozwija ją, czyja?/ A potem wyjdź z ogrodu, na ten świat przestrony,/ Patrz: wszystko pragnie twojej pomocy, ochrony./ Tu dźwigniesz upadłego, tam wesprzesz sierotę,/ A Bogu na ołtarzu czynną złożysz cnotę,/ Jedno żywe uczucie bardziej Boga chwali,/ Niż gdybyśmy Mu skarby największe oddali./ Tak Bóg chce być chwalonym, na to człeka stworzył./ Czynnym i sprawiedliwym Niebiosa otworzył./ Żyj z ludźmi i dla ludzi chwal czynami Boga,/ To jest do Nieba droga./ Posłuchała Anielka pobożna i tkliwa,/ Poznała, że wśród świata może być szczęśliwa,/ Nie myślała jak z więzów duszę wyswobodzić,/ I umiała pobożność z czynną cnotą zgodzić.