Autor nieznany Idzie żołnierz borem, lasem (Pieśń o żołnierzu tułaczu) Chociszewski, Józef Kowalska, Dorota Więckowska, Agata Więckowska, Agata Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/idzie-zolnierz-borem-lasem http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=15634 Wybór pieśni narodowych w którym się znajdują dumki, arye, marsze, krakowiaki, mazury, pieśni patryotyczne, wojenne, historyczne itd., zebr. J. Chociszewski, Poznań 1882 Domena publiczna - Józef Chociszewski zm. 1914 1985 xml text text 2012-05-24 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/49.jpg Queen Anne's Lace, ruffin_ready@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/49 Idzie żołnierz borem, lasemIdzie żołnierz borem, lasem --- utwór znany też jako Pieśń o żołnierzu tułaczu. Istnieje kilka wersji tej pieśni, tekst jej opiera się na motywach różnych staro- i średniopolskich pieśni o losie żołnierza (por. np. Pieśń o kole rycerskim z 1584 r.) i był przetwarzany przez wielu anonimowych autorów. pisownia łączna / rozdzielna: jaćbym > jać bym; nie jeden > niejeden; jestto > jest to składnia: przymierając głodu > przymierając z głodu interpunkcja - dodano przecinki: Pókiś ty był, panie, zdrowy; usunięto przecinek: o której tak pięknie wspomina, Mickiewicz w Panu Tadeuszu. ŻołnierzIdzie żołnierz borem, lasem,/ Przymierając z głodu czasem;/ Chleba, soli nie żałować,/ Trza żołnierza poratować. Suknia na nim poblakujepoblakować (daw.) --- blaknąć, tracić barwy; także: tracić wartość.,/ Wiatr dziurami przelatuje,/ Jadą, jadą, wywijają,/ Na wojenkę wysyłają. RozstanieI jać bym też z wami jechałjać bym (...) jechał (daw.) --- ja bym jechał; pojechałbym./ Gdyby mi kto konia siodłał./ Starsza siostra wyskoczyła,/ Konika mu kulbaczyła. A ta średnia miecz podaje,/ A ta młodsza krzyczy, łaje:/ Wy nie płaczcie siostry brata,/ Wróci wam się za trzy lata. Tu nadchodzi rok, półtora,/ Huzarowie jadą z pola:/ Witajcie wy, huzarowie,/ Daleko tam brat na wojnie? Śmierć bohaterskaMy z wojenki też jedziemy,/ Twego brata nie wieziemy,/ Leżyć on tam na Wołyniu,/ Trzyma głowę na kamieniu. Koń, ŻałobaKonik jego koło niego,/ Grzebie nogą, żałuje go,/ Już wygrzebał po kolana,/ Żałujący swego pana. Pókiś ty był, panie, zdrowy,/ Jadał ci ja owies goły./ Teraz nie mam rżanej słomy;/ Rozwleką mnie kruki, wrony! Wojna, Los, Kondycja ludzkaJedzeniePtakKruki, wrony oblatują/ I oczy mu wydziobują./ Lepsze w domu groch, kapusta,/ Niż na wojnie kura tłusta. Lepsza w domu kapuścina,/ Niż na wojnie cielęcina,/ PracaWolałbym ja łąkę kosić,/ Niż na wojnie szablę nosić. Lepiej w domu pługiem orać,/ Niż na wojnie szablą dołać,/ Bo na wojnie szable kruszą,/ Niejeden się żegna z duszą. Jest to sławna pieśń wojska polskiego, o której tak pięknie wspomina Mickiewicz w Panu Tadeuszu.