Hölderlin, Fryderyk Źrałe są w ogniu nurzane... Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zrale-sa-w-ogniu-nurzane http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/373.jpg Caligrafia2, juantiagues@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/373 Peozja DCA 6RA 1DFG 3MN Fryderyk Hölderlin Źrałe są w ogniu nurzane... pisownia łączna / rozdzielna: wgłąb > w głąb fleksja: zdzierżeć > zdzierżyć; chybocącem > chybocącym Kondycja ludzkaŹrałeźrały (starop.) --- dojrzały. są, w ogniu nurzane, warzone/ Owoce i doświadczane na ziemi, a jest to prawem,/ Iż wszystko przenika w głąb, podobne żmijom,/ Proroczo, śniąc/ Na wzgórzach niebios. A wiele,/ Jak na barkach brzemię/ Zatraty, należy/ Podźwignąć. Lecz ścieżki/ Złe są. Omylnie bowiem,/ Niby rumaki, kroczą usidlone/ Żywioły i pradawne/ Prawa ziemi. A zawsze/ W niespętanie jedna z tęsknot przenika. Lecz wiele/ Zdzierżyć należy. I trzeba wierności./ Naprzód wszelako ani za siebie nie/ Wglądajmy. Kołyszmy się, jak/ Na chybocącym czółnie jeziora.