Hölderlin, Fryderyk Pamiątka Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pamiatka http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/371.jpg Untitled, seyed mostafa zamani@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/371 Peozja DCA 6RA 1DFG 3MN Fryderyk Hölderlin Pamiątka fleksja: tem, samotnem > tym, samotnym itp.; powolnemi > powolnymi WiatrZ północo-wschodu dmie/ Z wichrów najmilszy mi,/ Ognistego ducha/ I jazdę pomyślną/ Zwiastuje żeglarzom./ Lecz idźże teraz i pozdrów/ Piękną Garonnę/ DrzewoI ogrody Bordeaux,/ Gdzie ponad spadzistym wybrzeżem/ Wije się ścieżka i w toń/ Głęboko opada potok, a nad nim/ Szlachetna poglądapoglądać (daw.) --- patrzeć, spoglądać. para/ Dębów i topól srebrzystych. Przyroda nieożywionaPomyślcie o tym jeszcze, o, sprzyjający, i jak/ Szerokie czuby chyli/ Wiązów gaj ponad młynem,/ W dziedzińcu zaś wzrasta figowiec./ W święta stąpają tutaj/ Brunatne kobiety/ Na jedwabnej glebie,/ W porę marcową./ SielankaKiedy dzień równa się z nocą,/ A nad powolnymi ścieżkami,/ Od złotych snów ociężałe,/ Upojne kołyszą się wiatry. Carpe diemTedytedy (daw.) --- więc, zatem. niech mi kto poda,/ Pełen blasku ciemnego,/ Woniejący kubek,/ Iżbym spoczął; błogie albowiem/ Byłoby pod cieniem uśniecie./ O, nie jest dobrze,/ Bezdusznie od śmiertelnych/ Wolnym być myśli. Lecz dobra/ Jest pogawędka i wysłowienie/ Zamiaru, w sercu skrytego, usłyszeć wiele/ O dniach miłości/ I czynach, które się dzieją. MorzeLecz gdzieżże są przyjaciele? Bellarmin/ Wespół z druhami? Niejeden/ Nie ośmiela się podejść do źródła;/ Rozpoczyna się bowiem dostatek/ W morzu. Oni,/ Jakby malarze, gromadzą/ Piękno ziemi, a także nie gardzą/ Uskrzydloną wojną, ani/ Pomieszkaniem samotnym, przez lata,/ Pod masztem, z liści odartym, gdzie nocy nie przeszywają/ Blaskiem dnie świąteczne miasta,/ Ani strun gędźbagędźba (daw.) --- mówienie, opowiadanie; tu: muzyka. i przyrodzony taniec. Lecz powędrowali oto/ Mężczyźni ku Indier,/ Tam, na powietrzny szczyt/ Stokami winnic, skąd/ Wycieka Dordona/ I wespół z wspaniałą Garonną/ Szeroki, jak morze, kończy się potok. Lecz morze/ Przyjmuje pamięć, zwraca,/ A także miłość pilnie wlepia swe oczy./ Gdy to, co przetrwa, w niebo dźwigają poeci.