Hofmannsthal, Hugo von Przeżycie Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przezycie http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/368.jpg DSC_5813, jsorbieus@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/368 Peozja DCC 1DFG FS.DL-PL Hugo von Hofmannsthal Przeżycie pisownia łączna / rozdzielna: zwieczora > z wieczora pisownia joty: melancholji > melancholii; nostalgja > nostalgia fleksja: przędzącem, przezroczem > przędzącym, przezroczym Śmierć, ArkadiaSrebrzysto-szarą wonią wypełniona/ była dolina zmierzchu, jakby księżyc/ przez chmury się przesiewał. Lecz nie była noc to./ Wraz z szarosrebrną wonią tej doliny/ ciemnej, zmierzchając, myśli me spływały,/ i cichom tonąć począłcichom tonąć począł --- począłem cicho tonąć. w tym przędzącym,/ przezroczymprzezroczy --- przezroczysty. morzu --- opuszczałem życie./ Jakżeż cudowne były tutaj kwiaty,/ płonące kielichami! Gąszcz roślinny,/ w które blask żółto-krwawy, jak z topazów,/ w strugach przenikał ciepłych, żarzył się. Muzyka, SenA całość/ sute, głębokie wypełniało tlenie/ smętnej muzyki. I otom ja wiedziałotom ja wiedział --- oto ja wiedziałem.,/ choć nie pojmuję, ale to wiedziałem:/ że to jest zgon. Przemienił się w muzykę,/ potężnie tęskniąc, słodki, ciemno-płonąc,/ krewny najgłębszej melancholii./ Dziwne!/ Tęsknota, Wspomnienia, Ojczyzna, Przemijanie, MorzeNostalgia bezimienna cicho łkała/ w duszy mej, pragnąc życia, łkała,/ jako ten szlocha, który na korabiu/ w żaglach olbrzymich, pożółkłych, z wieczora/ na toni modro-głębokiej swe miasto,/ miasto ojczyste mija. Tedy widzi/ zaułki, słyszy studzien szum i wdycha/ woń krzewów bzowych, postrzega sam siebie,/ jak stoi na wybrzeżu dzieckiem, z czułym wzrokiem,/ co jest zlękniony, płakać pragnie: widzi/ poprzez otwarte okno blask w swej izbie ---/ lecz wielki korab unosi go dalej,/ po toni modrej, głębokiej, bez szmeru/ sunąc w pożółkłych, niepojętych żaglach.