Hofmannsthal, Hugo von Przesłanie Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przeslanie http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/367.jpg ryokan, nemomemini@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/367 Peozja DCC 1DFG 3MP Hugo von Hofmannsthal Przesłanie pisownia łączna / rozdzielna: napoły > na poły; zdala > z dala fleksja: mojem, zdobionem > moim, zdobionym; najpiękniejszemi > najpiękniejszymi Przyroda nieożywionaWreszcie zadumą pojąłem, iż z dni/ Najpiękniejszymi te się godzi nazwać,/ Gdy, przed oczami krajobraz, gadając,/ Przemienialiśmy w kraj duszy; gdy wzgórzem/ Ku cieniom stąpaliśmy w mroki gaju,/ Co nas okolił, jakoby przed wiekiem/ Przeżyty ongi; kiedy na polanach,/ Na łęgach cichych sen, dyszący życiem,/ Istot, przenigdy niemarzonych, nawet/ Ich stąpań ślady oraz ich napojów/ Znajdowaliśmy łatwo, a nad stawem/ Płynęły słowa, głębszy łuk zwierciedlączwierciedlić --- ukazywać, odbijać./ Od niebios wklęsłych: te dnie odpomniałemodpomnieć --- przypomnieć sobie./ Przyjaźń, Kondycja ludzkaI zadumałem się, że obok trojga:/ Być zdrowym, ciało zażywać, jak gałąź/ Gibką, i myśli napinać, jak strzały,/ Wyłącznie jedno płużypłużyć --- tu: hamować, zostawać z tyłu.: zespół druhów./ Tedym zapragnąłtedym zapragnął --- więc zapragnąłem., byś nadszedł i wina/ Z tych chłodnych dzbanów wargami zaczerpnął,/ Które dziedzictwem są moim, zdobionym/ W liście i dzieci igrające płocho,/ Abyś na wieży wraz ze mną zasiadał/ Ponad ogrodem: dwaj młodzieńcy strzegą/ Odrzwi, a w głowach ich, spod zgasłych źrenic,/ Na poły odwrócony i bezmierny/ Los jako oko głazu w ciebie patrzy,/ Iż milkniesz, widząc u nóg mój krajobraz:/ I niechby bodaj jeden wiersz twój kiedyś/ Ku szlachetności dźwignął go w ustroniu,/ Oraz niekiedy wspomnienie o tobie/ Niechby jak cień się zagnieździło w zmierzchu,/ A między drzew czubami, co się chwieją/ W ciemności, drgnęła struna na powietrzu,/ Tocząc się z dala, jako grom złocisty.