Hofmannsthal, Hugo von Przedświt Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przedswit http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski (1899-1940), Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/366.jpg The incredible Wave at Coyote Butte North, Arizona, Alaskan Dude@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/366 Poezja DCC DCA.WL-ER 1DFG 3MP Hugo von Hofmannsthal Przedświt pisownia łączna i rozdzielna: jakgdyby > jak gdyby; wdali > w dali fleksja: chłodnawem, szarem > chłodnawym, szarym Spoczywa oto na sinej krawędzi/ Niebiosówniebiosów --- dziś popr.: niebios. burza i drga nawałnica,/ Skulona w sobie. Oto chory duma:/ «Dzień, teraz będę spać!» Gorące zwiera/ Powieki. Oto jałówka w oborze/ Wysuwa nozdrza ku woni poranku/ Chłodnej. Włóczęga oto w niemym lesie,/ Niemyty, dźwiga się z posłania liści,/ Które szeleszczą, i zuchwałą dłonią/ Ciska głaz pierwszy lepszy, by ugodzić/ Turkawkę, ze snu ociężałym lotem/ Przelatującą, i w grozie zamiera,/ Gdy kamień głucho uderza i ciężko/ O ziemię. Oto bieżybieżeć --- tu: płynąć. woda prędka,/ Jak gdyby śladem nocy, co pełzając,/ Odeszła, pragnąc runąć w mrok, chłodnawym/ Tchnieniem, tak sroga, obojętna, podczas/ Kiedy tam w dali Zbawiciel i Matka/ Cicho, cichutko rozprawiają sobie/ Na mostku: szeptem, a przecie ta drobna/ Rozmowa wiekuista, niezniszczalna/ Jest jako gwiazdy w dali. Krzyż swój dźwiga/ I mówi jeno: «Matko moja!» patrząc/ W jej oczy, Ona: «Ach, mój Synu miły!»/ Odrzeka. --- Oto niebiosa i ziemia/ Na nowo gadać poczynają nieme./ Po czym dreszcz zbiega znów sterane ciało:/ Z westchnieniem dźwiga się przeżyć dzień nowy./ Dojrzałość, Seks, PrzemianaŚwitA oto brzask widmowy wstaje. Oto/ Ktoś się wykrada, nie wzuwszy obuwia,/ Z łoża kobiety, jak cień biegnie, z okna,/ Jako złoczyńca, zeskakuje, cicho/ W pokoju własnym przystaje --- i widzi/ W lustrze na ścianie siebie: nagłą trwogą/ Dygoce przed tym bladym, niedospanym,/ Okropnym cudzoziemcem, jakby ów to/ Tej nocy chłopca, którym był, nieznacznie/ Drgającą ręką zamordował, teraz/ Polewa z dzbanka palce, by je omyć,/ Z uśmieszkiem drwiny, a przeto niebiosa/ Tak są znacząco-oniemiałe, wszystko/ Tak dziwne na powietrzu szarym. Oto/ Skrzypią stajenne drzwi. I oto dzień jest.