Hoffmann, Heinrich Jędruś gapa Sekuła, Aleksandra Sekuła, Aleksandra 2025-04-02 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Heinrich Hoffmann, Złota różdżka, Warszawa : Wydaw. Tanich Książek dla Dzieci i Młodzieży, [1933] (Warszawa: „Pionier"). https://polona.pl/preview/7b2be8de-a0a9-4308-8512-8fdd017a3633 https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/hoffmann-jedrus-gapa/ Domena publiczna - Heinrich Hoffmann zm. 1894 Romantyzm Liryka bajka nieznany https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7848.jpg ilustracja do "Złotej różdżki", Bogdan Nowakowski, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7848/ Heinrich Hoffmann Złota różdżka Jędruś gapa Wzrok, NieboBył to sobie Jędruś mały, / Dzieci gapiem go nazwały, / Bo się gapił wciąż do góry, / To na dachy, to na chmury, / A co przed nim, nie dbał o to, / Lazł na oślep w śmiecie, w błoto, / Nie uważał nic przed siebie, / Tylko patrzał het! po niebie. / Raz gdy z głową w tył zadartą, / Z gębą wzdłuż i wszerz otwartą, / Szedł nasz Jędruś zagapiony/ Na gołębie czy na wrony, / Ani widział nicdobregonicdobrego --- nicpoń (pejoratywne określenie danej osoby)., / Że pies biegł naprzeciw niego. / Nikt nie krzyknął: «Strzeż się, mały!»/ On też lazł jak ociemniałyociemniały --- niewidomy., / Aż pies wplątał się pod nogi, / I buch! oba w środku drogi. / Innym razem nasz ciemięga, / Znów oczami do chmur sięga, / Liczy gwiazdy czy też ptaki, / Co w powietrzne lecą szlaki. / Łatwo postrzec z niedaleka, / Że na ziemi płynie rzeka, / Ale Jędruś nie przed siebie, / Tylko patrzy het! po niebie; / Ot! Już z gapiowatą miną, / Jedną nóżką nad głębiną! / Młode rybki, przestraszone, / Uciekają w różną stronę,/ Każda się swej mamy pyta: / «Co ma znaczyć ta wizyta?»/ Bo kogóż nie dziwi w świecie/ Takie nieuważne dziecię? / Jędruś gapia ciąłciąć gapia --- zapatrzyć się, zagapić się. po niebie,/ A teraz się w wodzie grzebie. / Szczęściem chłopi go dostrzegli, / Na ratunek wnet przybiegli, / Uchwycili i po chwili/ Gapia z wody wydobyli. / Teraz patrzcie, drodzy moi! / Kto nad rzeką smutnie stoi, / Czy to Jędruś, czy kto drugi? / Po nim woda płynie w strugi, / Na kaftanik nowiuteczki, / Na buciki, na majteczki. / Aj! Zmokł Jędruś niesłychanie, / Smutne, smutne miał śniadanie! / A cóż robią rybki młode? / Wypłynęły ponad wodę/ I śmieją się bez litości/ Z przemokłego jegomości. / Bo też Jędruś, powiem szczerze, / Tak wygląda, że śmiech bierze, / Trzęsie sie --- a książki z teką/ Płyną sobie het! daleko!