Hoffmann, Heinrich Czarne dzieci 2025-04-02 Fundacja Wolne Lektury pol https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/hoffmann-czarne-dzieci/ Domena publiczna - Heinrich Hoffmann zm. 1894 Heinrich Hoffmann, Złota różdżka, Warszawa : Wydaw. Tanich Książek dla Dzieci i Młodzieży, [1933] (Warszawa: „Pionier"). https://polona.pl/preview/7b2be8de-a0a9-4308-8512-8fdd017a3633 nieznany Romantyzm liryka Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. bajka https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7848.jpg ilustracja do "Złotej różdżki", Bogdan Nowakowski, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7848/ Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Heinrich Hoffmann Złota różdżka Czarne dzieci Modernizacja zapisu: murzyn > Murzyn; Hej! ten pan był (...) > Hej! Ten pan był (...); zwolna > z wolna. Raz młody Murzyn, jak węgiel czarny, / Nie dla podziwu dziatwy figlarnej, / Ale jak wszystkie ludziska boże, / Wyszedł na spacer w swobodnej porze. / Słońce parzyło, on dbał o zdrowie, / Więc aby mózgu nie spalić w głowie, / Wiedząc, że bieda, kiedy kto chory, / Rozpiął parasol z zielonej morymora --- odmiana tkaniny (pierwotnie jedwabiu) o dekoracyjnym splocie dający efekt mieniącego się deseniu podobnego do słojów drzewa; stosowana zwykle do wyrobu wyjściowych, paradnych strojów lub ich elementów (mankietów, wyłogów, kołnierzy, piusek, pasów itp.), a także wstęg orderowych./ I szedł na miasto spokojnie, z wolna. / Aż go spostrzegła dziatwa swawolna: / Pawełek, filut największy w świecie, / Jaś w papierowym swoim kaszkiecie I Staś z obwarzankiem w ręku: / Psotnych dzieci złym zwyczajem, / Popychając się nawzajem, / Jużejuże --- tu: dalej, dalejże. za nim pomaleńku, / Śmiech, GłupotaJuż wyśmiewać się z Murzyna, / Jakby jego była wina, / Że od nóg do samej głowy/ Czarny był, jak hebanowy. / Więc chichocząc się zawzięcie, / Mała trójka w głos powtarza: / «Hej! Ten pan był w atramencie, Wylazł prosto z kałamarza»/ Aż tu na szczęście czarnego pana/ Zjawia się postać niespodziewana, / Ogromny olbrzym, czarodziej stary, / Przy nim kałamarz potężnej mary. / «Cicho mi! --- wrzasnął. --- Cyt! Swawolniki! / Cóż to za śmiechy? Cóż to za krzyki?!/ Czyż Murzyn winien, czy wam zaszkodził, / Że się czarniejszym od was urodził?!»/ Lecz chłopcy zamiast odejść z pośpiechem, / Jeszcze głośniejszym wybuchli śmiechem. «Tego nadtotego nadto --- tego za wiele; to przesada. --- krzyknął stary ---/ Nieposłusznym trzeba kary!»/ Chwyta wszystkich trzech za włosy/ I choć krzyczą wniebogłosy, / Olbrzym na to nie uważa, / Wszystkich buch! do kałamarza./ Aż psotniki w jednej chwili/ Atramentu się napili Obrazki! Toż tam było płaczu wrzasku! / Teraz patrzcie na obrazku: / Chłopcy za Murzynem biegąbiegą (daw. forma) --- dziś: biegną., / A czarniejsi są od niego/ I kruk ponad nimi leci, / Kracząc:«Brzydkie, czarne dzieci!»/ Tak się wszystkim malcom stanie/ Za niesłuszne wyśmiewanie.