Guérin, Charles Wpatruj się co wieczora... Ostrowska, Bronisława Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Ślusarek, Małgorzata Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/guerin-wpatruj-sie-co-wieczora http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1919 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-21 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/351.jpg Evening Grasses, Lenny Montana@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/351 Poezja DCA 6RA 1DDF 3MN Charles Guérin Wpatruj się co wieczora... pisownia łączna rozdzielna: niema > nie ma; zdala > z dala pisownia s/z: blizkiej > bliskiej leksyka: śród > wśród interpunkcja - usunięto przecinek przed pauzą: , --- Wpatruj się co wieczora we słońce zachodnie:/ Nic nie powiększa oczu i duszy --- i nie ma/ Chwili --- jako ta chwila potężna --- i niema,/ Kiedy dzień w piersi morza gasi swą pochodnię. PoetaPodobny gdzieś w nadbrzeżnych skał ukrytym lochu/ Gorzkiej muszli, co wiecznie szlochem fali dyszy,/ Poeto, labiryncie ciemny, ukój w ciszy/ Serce twe krwawe, pełne słonych łez i szlochu. Obróć w dal widnokręgu znojną skroń i usta/ Otwarte, a źrenica twa sucha niech bieży/ Od zachodniego słońca tragicznej rubieży/ Na wschód, kędy fioletu mgieł zawisła chusta! Słońce, AmbicjaKondycja ludzka, Los, PrzemijanieI mierząc dal, waż w sercu te wysokie losy,/ Których jaskrawe blaski ślepiły w zenicie,/ I które wzwyż się dumnie wspinały w niebiosy,/ A pochyliły w ciemny grób --- jak wszelkie życie. Ludzkość w próżnej goryczy starzeje bez wiary;/ Myśl o bóstwach, co wieczne być śniły nadzieją:/ Ich kadzielnice rdzawe mgłą dziś jeno wieją,/ A ołtarze haftuje srebrem pająk szary. Myśl o narodach podłych. Były wielkie, Twoja/ Rasa lazurem chwały swe lilie poiła,/ Lecz króle podłe dały, gdy z nich spadła zbroja,/ Że w zbrukanych sztandarach brat brata zabijał. Czerw z dojrzałych owoców toczy marmur łona;/ Myśl o kochankach, których sny były tak dumne:/ Kiedy na drzewie ryli wspólne swe imiona,/ Znacząc pod korą wieko na swą własną trumnę. Wieczór, PrzemijanieJękliwym dźwiękiem rogu pasterz z bliskiej wioski/ Zwołuje z łąk skoszonych trzodę zabłąkaną./ Ty, wobec wielkiej słońca zachodniego troski,/ Myśl o tych słońcach, które więcej nie powstaną. I podczas gdy surowa noc w niebieskiej dali/ Wbija w całun przeszłego dnia swój szereg złoty/ Gwiazd, stokroć okrutniejszych od ćwieków Golgoty,/ Ty --- z dala skał zgładzonych wieczną pracą fali, Miłość silniejsza niż śmierćZ dala swarliwych wiatrów i grzmiącego morza, / Unieś --- idący smutnie w swoich dróg zawiłość,/ Kędykędy (daw.) --- którędy a. dokąd. cel kij pielgrzymi znaczy wśród rozdroża, / Ciszę serca, które ci nawiedziła --- miłość.