Grzegorzewska, Wioletta Oko waserwagi Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/grzegorzewska-oko-waserwagi Wioletta Grzegorzewska, Orinoko, Teatr Mały, Tychy 2008. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-12 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5765.jpg P1250024, antonio@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5765 Poezja DCC.WL-XXI DCC 1DTP 3MR Wioletta Grzegorzewska Orinoko Oko waserwagi Każdy jak może, swoja starość łata.Tytus Czyżewski Ja Władysław, syn Marianny i Józefa, stolarz/ z dziada pradziada, urodzony na klepisku/ jako dziecko od pasania krów uciekałem,/ modlić się pod kapliczką do Anioła Stróża,/ by choć raz pozwolił pojechać do Warszawy,/ którą widziałem na obrazie u księdza w Kamyku. Ożeniłem się z panną, co w łóżku jak kamyk,/ wysłali rozkaz, pojechałem do Warszawy,/ wcielili do armii. Pytajcie Anioła Stróża,/ pognali mnie do obozu, gdy uciekałem/ z Sudetów, żułem korę z głodu. Na klepisku/ jak bydlę konałem, ja syn Józefa, stolarz jak postrzelona kuna w lesie na klepisku/ i nie wyniuchał esesmański pies stolarza./ W rynnie pod mostem dziękowałem Stróżowi,/ że mnie nie zawiódł do płonącej Warszawy,/ co paliła się jak stodoła. Nie było kamyka,/ którego nie podeptał wojskowy but. Uciekałem na furmance, za pazuchą mój Anioł Stróż/ heblował mnie na człowieka, mnie stolarza./ Dał cynk, gdy podchodziłem do Warszawy,/ że ślubna z byle cepem urzęduje na klepisku,/ chciałem babie manto spuścić, ale uciekła/ perliczka jedna. Z domu nie został kamyk, wystrugałem nowe gniazdko, ale uciekłem/ do gospody przed miejscowym aniołem stróżem,/ co partią mamił, obiłem mu mordę na klepisku,/ przyjechali mundurowi, wsadzili mnie stolarza,/ ojca dzieci, po których został cmentarny kamyk./ Długo śniłem na pryczy, że jadę do Warszawy, leżę w hotelu i oglądam ulice Warszawy/ przez okienko jak oko waserwagi stolarza,/ leże w srebrnej wannie, nie na klepisku,/ wącham mydełko jak rzeczny kamyk,/ leżę tak sobie bez wiórów i nie uciekam,/ wyrywa mnie ze snu klawisz, wredny stróż. Ja stolarz, syn Józefa, urodzony na klepisku/ uciekałem całe życie przed Aniołem Stróżem/ do Warszawy. Niech spadnie z serca kamyk.