Grzebalski, Mariusz Widoki Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/grzebalski-widoki Mariusz Grzebalski, Drugie dotknięcie, Biuro Literackie Port Legnica, Legnica 2001. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-19 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5774.jpg Birds, d_pham@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5774 Poezja DCC.WL-XXI DCC 1DTP 3MR Mariusz Grzebalski Drugie dotknięcie W I D O K I Widoki Małgorzacie Pniewskiej,/ Michałowi Staniszewskiemu Mężczyzna na deskorolce/ próbuje wjechać na szczyt/ asfaltowego pagórka./ Regularna łyżwa, prosta sylwetka,/ stójka na jednej nodze, jaskółka./ Powiedz, mogłabyś w takiej chwili/ studiować --- dajmy na to ---/ heglowskie smutki?/ A jeśli od tego zależy jego życie?/ Siedząc w domu, bywa się niekiedy/ stawianym w głupich sytuacjach./ Lecz czas się zbierać, koniecznie./ Pięć minut w jednym miejscu/ to stanowczo za długo, jak na ten stan./ Szczypanie, ,,mrówki" pod skórą,/ amfiteatr cały w błyskach,/ jakby marszczyła się w rogach/ posrebrzana tkanina powietrza./ Coś szybkiego przebiega ekran ---/ podglądacz patrzy na nas/ ze wszystkich stron./ Za linią cisów wybite szyby,/ w środku cennik --- czyjaś ręka/ dopisała na nim ,,pierdolenie"./ Nie miałem pojęcia: tutaj, w Łodzi?/ Cytadela, park Matejki?/ A może przyśniło mi się to miejsce?/ Bar, w którym piłem colę,/ raz w życiu, piętnaście lat temu, zimą./ Dasz wiarę? Tylko, co to ja?/ Chciałem o coś zapytać,/ ale twoja odpowiedź była szybsza!/ Ręce trochę się jednak trzęsą,/ coś biegnie, kudłate, małe ---/ zając? koziołek! wiewiórka?/ Już się nie dowiemy./ Koniec papierosów, rośnie pragnienie,/ baton czekoladowy uparcie/ dopomina się wejścia na wizję/ (teraz w kolorze czerwonym,/ zielonym, niebieskim)./ Tylko, kto zrealizuje zamówienie?/ Język out, od kiedy leżymy na pagórku./ Raptem otoczyły nas ptaki/ i psy wielkie jak nigdy przedtem./ ,,Podejdź do nich, spróbuj pogadać,/ przekonasz się, będą jaja"./ Ale nie, siedzę i patrzę,/ z sercem nagle pełnym podziwu/ dla zmyślności mrówek,/ hipnotyzowany przez liście/ toczące z wiatrem milczącą wojnę./ I zaraz, jak inni, wybieram zbiórkę ---/ wstajemy pod rząd, jak na capstrzyk,/ każdy zabiera sweterek/ po młodszej siostrze./ I znów kosimy, jedną po drugiej,/ pustoszejące alejki,/ jak najszybciej chcąc znaleźć się na moście,/ skąd do woli patrzeć można na chłopców/ uprawiających hokej na rolkach./ Chmury tak bezceremonialnie/ brudzą błękit i samolot wciąż ten sam/ krąży nad nami, jak kundel,/ który przymila się, choć przed chwilą/ zarobił kamieniem po żebrach./ Och, znaleźć się tam, w górze ---/ nic, tylko świece, beczki, pętle,/ ślizgi na skrzydło!/ Nigdy więcej naziemnych żebrów!/ Słyszysz mnie, Adolfie?/ Jesteś tam, Richardzie?/ Ale oto wesoły buldog Happy,/ zażywszy kąpieli w stawie,/ łasi się do moich stóp./ Czy jest tym, czym jest,/ czy raczej tym, na co wygląda?/ ,,Te i inne pytania" oraz my, dyletanci.../ Tak, ze słonka zupełne już dziś nici,/ zamiast deseru --- resztówka./ Harce po bunkrach, kuksańce w trawie/ jak lakmus zachodzącej fioletowym światłem./ Chłód szantażem zmusza nas do marszu./ Jeszcze niewidomy, o lasce ---/ mija nas, nie myląc kroku,/ bezbłędnie prowadzony przez krótkofalówkę!/ I już pierwsze bloki, latarnie, tramwaje./ Spotykamy Perełkę i Marka./ Piątka? Przyda się, jasne, gest się liczy!/ Ale już ,,I jak się czujecie?/ Czy ekstra była jazda?" ---/ nie nazbyt to nachalne?/ ,,Czujemy się... zajebiście!"/ ,,Znaczy dobrze?" I, spłoszeni, poszli./ PIOTR I PAWEŁ wyskoczył na powierzchnię/ zza ich pleców, jak HMS Treasure./ W środku muzeum pop-artu,/ film dla dzieci, choć pełen zakazów:/ ,,Prosimy nie ruszać eksponatów",/ ,,Dotknięcie grozi śmiercią"./ 1 gdzie nie spojrzysz,/ lustra z podobizną twojej twarzy!/ Więc po wyjściu... ulga./ Mijamy mostek, przyspieszając/ jak legendarna ciuchcia i po chwili/ znów jesteśmy w brzuchu matki ---/ są fajki, jest poduszka, Dylan nuci/ tę samą balladkę. Czy chcę herbaty?/ I owszem, choć bardziej przydałoby się/ coś poniżej damskiej szyi.../ Tymczasem dyskusja schodzi do stóp ---/ ładniejsze ma Michał?/ Moim zdaniem, Małgosia!/ Potem tramwajem przepływam/ zaciemnione miasto/ jak tuńczyk w puszce ocean,/ bez siły w ramionach,/ bez tchu w płucach,/ przestraszony jak dziecko,/ któremu policja zamknęła matkę,/ bo ,,Kurtką dusiła sierżanta na służbie!"/ Sierżantowi spadła czapka!/ Strach rośnie w skroniach/ jak szron na szybach./ Boję się drzwi, boję się silnika./ Czuję jakby ktoś dywan trzepał/ w zakamarkach mojego mózgu./ Po wbiegnięciu do mieszkania/ zatrzaskuję drzwi i zaszyty między/ stołem a lodówką chleb jem łapczywie,/ używając dużo masła. Wyobrażasz/ sobie? Nie? No, jasne. Bo jak?/ Dlaczego? Chciałem inaczej,/ ,,Na wskroś", i żeby słowa były/ jak łodzie. Cóż, nie wyszło./ Za dużo tego proszku. I tylko uparte/ ,,Rozumiesz?" ciśnie się na usta,/ pocę się cały, siadając na stołku,/ niezdolny nawet do zdjęcia skarpet/ przystrojonych wieńcem ostów./ Potem, spragniony chłodu, kładę się/ na podłogę, zamykam oczy./ Z czego się śmieję? Ze strachu? Być może.