Grossek-Korycka, Maria Obrońca Sekuła, Aleksandra Kulis, Maria Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Kotwica, Wojciech Boy-Żeleński, Tadeusz Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/grossek-korycka-obronca/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Maria Grossek-Korycka zm. 1926 1997 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/538575586_cb0eba87bb_o.jpg Staring, Tricia, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3646 Poezja DCC 1DTP 3MP Maria Grossek-Korycka Obrońca Śmierć, Sztuka, NieśmiertelnośćByłam jeszcze tak młoda --- a miałam umierać: / Uszy me nie słyszały żadnego już dźwięku, / Oczy nic nie widziały --- bezwład siadł na ręku --- / A przy mnie stał kościotrup, co miał mię zabierać. Ja zaś tak go błagałam: «O, Widmo potężne, / Wiesz przecie, nie ze strachu przed ciemną mogiłą, / Ni z żalu za tym życiem, co mnie zadręczyło, / Jeszcze zmaga się z tobą serce moje mężne --- Tylko mu żal, że pójdzie wraz z nim do mogiły / Skarb! --- gniazda diamentów, przez ogień natury / Wtopione przy stworzeniu w piersi mych marmury / Skąd ich wyłamać czasu nie miałam ni siły. W serca mego misternej pozłacanej klatce / Trzepocą się do lotu libellelibelle --- owady siatkoskrzydłe: ważki, świtezianki. i ptaszki, / Motyle o skrzydełkach pstrych jak adamaszki / I kolibry się trzepią w złotej serca siatce... W sercu mym ogród kwitnie... złociste żonkileżonkil (fr. jonquille) --- gatunek narcyza silnie pachnący., / Kamelia rubinowa, orchidia pachnąca... / Wszystko to rwie się ze mnie na wiater, do słońca, / I te cudne istoty umrążumrąż --- konstrukcja z partykułą -że skróconą do -ż; znaczenie: czy umrą. w mej mogile?! Serce --- ta mała lampka gliniana i krucha / Zamyka w sobie płomień, iskrą zapalony, / Która w pierś mi strzeliła od słońca korony --- / I w moim grobie zgaśnie rzadki ogień ducha? Wszak jestem twą własnością! --- czy później czy wcześniej / Weźmiesz mię --- lecz poczekaj! --- daj mi czasu tyle, / Bym wyzwoliła kwiaty, libelle, motyle, / Brylanty, ogień... Daj mi wyśpiewać me pieśni!... Wrócisz zabrać mię wtedy, gdy pierś będzie pusta, / Gdy wszystko, co w niej żywe, odejdzie do świata!» / --- A Śmierć tylko jak zima dęła lodowata / W pierś mą na płomień życia, gasząc go przez usta. Wtem błysła postać, niby z obrazów kościelnych, / Muza wzniósłszy oburącz dwa ogniste miecze / W obronie piersi mojej: «Precz! --- do śmierci rzecze --- / Nie masz prawa dotykać rzeczy nieśmiertelnych».