Grimm, Jacob i Wilhelm Biedny młynarczyk i kotek Londyński, Bolesław Kozioł, Paweł Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Epika Baśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/biedny-mlynarczyk-i-kotek http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=12807 Bracia Grimm, Baśnie, Złota Biblioteczka; 4, Warszawa 1929 Domena publiczna - Bolesław Londyński zm. 1928 1999 xml text text 2010-09-08 pol http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/biedny-mlynarczyk-i-kotek.pdf ISBN-978-83-288-0255-1 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/biedny-mlynarczyk-i-kotek.html ISBN-978-83-288-1311-3 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/biedny-mlynarczyk-i-kotek.txt ISBN-978-83-288-2266-5 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/biedny-mlynarczyk-i-kotek.epub ISBN-978-83-288-3251-0 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/biedny-mlynarczyk-i-kotek.mobi ISBN-978-83-288-4337-0 ISBN application/x-mobipocket-ebook Książki dla dzieci https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7114.jpg Wzór kwiatowy w stylu Art Deco_2, Émile-Allain Séguy (1877-1951), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7114/ YFJ Siedem lat --- tyle czasu dał swoim trzem uczniom młynarz na znalezienie doskonałego konia. Stawka jest wysoka: ten, który przyprowadzi najwspanialszego wierzchowca, dostanie młyn. Czy jednak obietnica otrzymania zwycięskiego rumaka, to dostateczny powód, żeby zatrudnić się na służbę u kota? Może słusznie starsi młynarczykowie nazywali Bartka głupim? No i do czego właściwie potrzebny jest człowiek w pałacu pełnym niezwykle utalentowanych zwierząt? Czy kotek wywiąże się z obietnicy? Kto dostanie młyn? Bracia Jacob i Wilhelm Grimmowie byli XIX-wiecznymi niemieckimi naukowcami, autorami m.in. Słownika niemieckiego, jednak ich najbardziej znanym dziełem jest zbiór baśni, legend i podań ludowych. Choć od pierwszego wydania minęło już ponad 200 lat, baśnie braci Grimm wciąż bawią, straszą i inspirują kolejne pokolenia czytelników. Jacob i Wilhelm Grimm Biedny młynarczyk i kotek UczeńBył raz młynarz, który nie miał ani żony, ani dzieci, ale za to trzech uczniów. Gdy ci ostatni przebyli u niego po lat kilka, rzekł do nich: Koń--- Jestem stary i pójdę sobie za piec; wy idźcie w świat, a który z was przyprowadzi do domu najlepszego konia, temu oddam młyn, a on za to będzie mnie żywił do samej śmierci. GłupiecTrzeci z tych uczniów był najmłodszy, a dwaj starsi mieli go za głupca i twierdzili, że się do młyna nie nadaje; on też go nie chciał później! Wyszli tedytedy (daw.) --- więc, zatem. wszyscy trzej razem, a gdy się znaleźli już za wsią, dwaj starsi mówią do głupiego Bartka: --- Ty możesz tu zostać, bo póki życia żadnej szkapyszkapa --- z politowaniem o koniu, zwłaszcza lichym, zabiedzonym. nie zdobędziesz. Jednakże Bartek poszedł z nimi, a gdy noc zapadła, wleźli do jakiejś grotygrota --- jaskinia, pieczara. i ułożyli się do snu. PodstępDwaj starsi wyczekiwali, dopóki Bartek nie zaśnie, po czym wstali i wyszli, zostawiając go samego, pewni, że dobrze robią. A jednak źle im się przytrafiło. Gdy słońce zaszło i Bartek się obudził, rozejrzał się w koło i zawołał: --- Boże, gdzie jestem! Po czym wstał na czworakach, wyszedł z groty do lasu i myśli sobie: Samotność,,Jestem teraz zupełnie sam, opuszczony i jakże mogę dojść do posiadania szkapy?" KotI gdy idzie dalej zamyślony, spotyka małego pstrego kotka, który odezwał się dońdoń --- do niego. łaskawie: --- A dokąd to idziesz, Bartku? --- Ach, czy nie możesz mi pomóc? Kot, Koń--- Wiem, czego pragniesz --- odparł kotek. --- Chcesz mieć ładnego konia, pójdź ze mną, a jeżeli przez siedem lat będziesz mi służył wiernie, to dam ci konia, tak pięknego, jakiegoś jeszcze w życiu nie widział. ,,A to jakiś osobliwy kot --- pomyślał Bartek --- co mi to szkodzi spróbować, czy on prawdę mówi? SługaKotek zaprowadził Bartka do swego pałacyku, gdzie mu posługiwały same koty, skacząc po schodach tam i z powrotem. Koty te spełniały swą czynność bardzo zręcznie i wesoło. Wieczorem, gdy siadano do stołu, dwóch z nich musiało przygrywać; jeden grał na basie, a drugi na trąbce, a dmuchał tak, że o mało mu faworytyfaworyty (przestarz.) --- zarost pozostawiony na policzkach; bokobrody, baki. nie poodpadały. Po zjedzeniu posiłku stół uprzątnięto, a kot rzecze: --- No, Bartku, pójdź tańczyć ze mną! --- A daj mi spokój! --- odrzekł Bartek. --- Ja z takim kocurem nie tańczę, tegom jeszcze nigdy nie robił. --- No to zaprowadźcie go do łóżka --- rzekł kot do służby. I oto jeden oświeciłoświecił --- oświetlił. mu sypialnię, drugi kot ściągnął mu buty, inny skarpetki i w końcu jeden zgasił światło. Na drugi dzień z rana zjawili się znowu i pomagali mu przy wstawaniu z łóżka; jeden wciągnął mu skarpetki, drugi wiązał trzewikitrzewik --- sznurowany but z cholewką., inny przyniósł buty, jeszcze inny umył go, a inny obtarł mu twarz ogonkiem. --- To dosyć przyjemnie... --- rzekł Bartek. Ale i on musiał służyć kotom i rąbać im drzewo codziennie; dano mu do tego srebrną siekierę, a także srebrną piłę, a za to pień był miedziany. No i rąbał drzewo na drobniutkie kawałki, siedział sobie w domu, miał dobre jedzenie i picie, nie widział jednak nikogo, jak tylko kota i jego służbę. Pewnego razu kotek rzecze doń: --- Idź no na łąkę, skoś mi ją i susz trawę. Co rzekłszy, dał mu srebrną kosę i złotą osełkęosełka --- narzędzie do ręcznego ostrzenia noży i kos., ale kazał mu je odnieść z powrotem. Poszedł Bartek i robi to, co mu polecono. Po skończeniu roboty odniósł kosę, osełkę i siano --- i pyta, czy kot nie dałby mu już jego wynagrodzenia. --- Nie --- odparł kotek --- musisz mi jeszcze zrobić coś nie coś. --- Masz oto budulec srebrny, siekierę ciesielskąciesielski --- przymiotnik od słowa ,,cieśla": rzemieślnik budujący z drewna., okierkęokierka --- zdrobnienie od ,,oksza", czyli topór. i w ogóle co potrzeba, wszystko ze srebra. Musisz mi z tego wybudować mały domek. Bartek postawił żądany domek i oświadczył, że wszystko już zrobił, a dotąd jeszcze nie ma konia. Siedem lat zleciało mu prędzej, jak niecałe pół roku. Kotek zapytał, czy chciałby zobaczyć konia. --- Chciałbym --- odrzekł Bartek! Koń, Kot, SerceNa to kotek otworzył domek, a gdy drzwi się roztwarły, Bartek patrzy, a tam stoi dwanaście koni. Ach co to były za pysznepyszny --- tu: wspaniały. ogieryogier --- koń płci męskiej.! Jeden w drugiego! aż mu się serce rozradowało. Kotek dał mu jeść i pić i rzecze: --- Wracaj do domu, konia ci nie dam wziąć z sobą, ale za trzy dni sam się zjawię i przyprowadzę ci go. Bartek zebrał się w drogę, a kotek wskazał kierunek, którym ma iść do młyna. Ale kotek nie dał mu nowego ubrania. Bartek musiał wracać w starej, podartej kurtce, jaką miał przed siedmiu laty na sobie i z której oczywiście wyrósł. KońZa powrotem do domu, zastał dwóch starszych uczniów u młynarza; każdy z nich przyprowadził wprawdzie ze sobą konia, ale jeden był ślepy, a drugi kulawy. Pytają go tedy: --- Bartku, gdzież twój koń? --- Przyprowadzą mi go za trzy dni. --- No, Bartku, jak tobie tu przyprowadzą konia, to będzie coś wspaniałego! Wszedł Bartek do izby, ale stary mówi, ażeby się nie zbliżał do stołu, bo był tak obdarty, w takich łachmanach, że wstyd by mu było, gdyby kto wszedł niespodzianieniespodzianie --- niespodziewanie.. Wyniesiono mu trochę posiłku na dwór, a wieczorem, idąc na spoczynek, żaden z dwóch starszych nie chciał go wpuścić do łóżka, więc musiał się umieścić przy gęsiach w obórce, gdzie się rzucił na garść twardej słomy. KońNazajutrznazajutrz --- następnego ranka. gdy wstał z rana, już trzy dni minęły i oto nadjeżdża kareta w sześć koni, ale jakich świetnych koni, aż lubolubo (daw.) --- miło. patrzeć było! A przy tym służący z siódmym koniem, który był przeznaczony dla biednego Bartka. CórkaZ karety wysiadła wspaniała córka królewska i udała się do młynarza. A tą córką królewską był mały pstry kotek, któremu Bartek wysługiwał się przez lat siedem. Królewna spytała młynarza, gdzie jest najmłodszy z jego uczniów? Na to odrzekł młynarz: --- Nie możemy go trzymać we młynie, bo jest tak obdarty, że musiał nocować w obórce przy gęsiach. Królewna rozkazała, ażeby go zaraz przyprowadzono. Przyprowadzono go tedy, a biedak musiał się bardzo kurczyć, ażeby się osłonić jako tako. Służący podał mu nową odzież, a tak piękną i wspaniałą, że gdy się umył i ubrał, żaden królewicz nie mógł ładniej wyglądać. Teraz królewna chciała się przyjrzeć koniom, które przyprowadziło dwóch starszych młynarczyków, a jak wiadomo, jeden z tych koni, był ślepy, a drugi kulawy. Obejrzawszy je, kazała służącemu przyprowadzić siódmego konia. Gdy go młynarz ujrzał, oświadczył, że nigdy jeszcze tak piękny rumakrumak --- rasowy, piękny koń. nie stawał przed jego domem. --- A jest to właśnie koń dla trzeciego ucznia pańskiego --- rzekła królewna. --- No, to on w takim razie młyn obejmie! --- zawołał młynarz. Ale królewna odparła, że może sobie i konia i młyn zatrzymać, wzięła biednego Bartka z sobą, posadziła go do karety i odjechała z nim razem. BogactwoUdali się naprzód do małego domku, postawionego przezeńprzezeń --- przez niego. za pomocą srebrnych narzędzi. Patrzy Bartek, aż tu stoi wielki pałac, a wszystko w nim ze złota i srebra. Wkrótce potem królewna wyszła za niego za mąż i uczyniła go bogatym, tak bogatym, że mu starczyło na całe życie. GłupiecZ tego wynika, że nie zawsze da się powiedzieć, iż głupi nie może się zdobyć na nic mądrego.