Ginczanka, Zuzanna Zamiast różowego listu Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Małecka, Urszula Ołtusek, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zdjęcie na okładce pochodzi ze zbiorów Muzeum Powstania Warszawskiego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ginczanka-zamiast-rozowego-listu Zuzanna Ginczanka, Wiersze wybrane, Czytelnik, Warszawa 1953. Domena publiczna - Zuzanna Ginczanka zm. 1945 2016 xml text text 2018-06-04 pol mpw https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/MPWIN2612.jpg Fotografia z okresu okupacji niemieckiej w Warszawie. Wola. Stragan z owocami przed kamienicą przy ul. Wolskiej 5. Ujęcie w kierunku wschodnim. Na wprost, w w tle widoczna południowa rogatka wolska, Władysław Martyka „Biskup”, Domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5914 Poezja DCC.WL-D1 DCC 1DTP 3MP Zuzanna Ginczanka O centaurach Zamiast różowego listu Moje malutkie miasto ma uliczek za mało --- (nie ma w niej takiej jednej, by się dwoje spotkało). > Moje malutkie miasto ma uliczek za mało --- (nie ma w nim takiej jednej, by się dwoje spotkało). (bł. źródła) MiastoMiłość niespełnionaMoje malutkie miasto ma zbyt wiele uliczek ---/ (nie mogę ciebie spotkać, choć co dnia wszystkie liczę)./ Moje malutkie miasto ma uliczek za mało ---/ (nie ma w nim takiej jednej, by się dwoje spotkało). Moje malutkie miasto mogło stać nad tysiącem,/ które mają chodnikichodniki --- możliwa poprawka tekstu: ulice. długo, długo idące,/ a nad każdą by stały smukłych domów miliony,/ jak dynie pełne pestek drobiem ludzkim zmrowionych ---/ a każda, co dzień inna, pełna twego kochania/ mogła święto spotkania na tych domach wydzwaniać,/ na tych domach ogromnych, kolorowych klawiszach ---/ a my byśmy szli/ wiecznie,/ a w nas byłaby cisza. Moje malutkie miasto mogło stać nad króciutką,/ tylko jedną jedyną, jak strumyczek wąziutką,/ a uliczka ta mogła mieć dwa tylko domeczki,/ naprzeciwne, radosne, roześmiane dzwoneczki ---/ Miłość, Radośćmoglibyśmy wyjść sobie w jakiś wieczór lub ranek/ z naszych domów: śmieszyczek, radośnianek, wiośnianek,/ i od razu się spotkać sercodzwonnie, dłońwdłonnie,/ i patrzeć sobie w oczy/ wiecznie,/ wiecznie,/ dozgonnie. Moje malutkie miasto ma zbyt mało uliczek/ i zbyt wiele uliczek,/ których nigdy nie zliczę.