Spis treści

      Konstanty Ildefons GałczyńskiLiryka, liryka, tkliwa dynamika

      1
      Sam nie rozumim, skąd to mi się bierze,
      że jestem mitologiczne zwierzę,
      ni to świnio-byk i ni to koto-pies,
      w ogóle z innych stron:
      5
      liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      angelologia
      i dal.
      Idę, powiedzmy, wieczorem z Arturem
      10
      i nagle: księżyc wschodzi nad murem,
      Artur ostrzega, bo dobry kolega:
      — Nie patrz. — A ja jak bóbr:
      liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      15
      angelologia
      i dal.
      W takim «Przekroju» po prostu się boją,
      bo jak na przykład wejdę do pokoju
      i się zamyślę, powiedzmy, o Wiśle,
      20
      to zaraz łzy jak groch:
      liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      angelologia
      i dal.
      25
      Wy się nie dziwcie, śliczni panowie,
      sześć lat po świecie tułał się człowiek
      i nagle: Polska i harfa eolska[1],
      po prostu cud jak z nut:
      liryka, liryka,
      30
      tkliwa dynamika,
      angelologia
      i dal.
      Będziecie śmiać się, lecz daję słowo:
      ja czytam nawet «Gazetę Ludową»[2]
      35
      i «Pokolenie»[3], i wiersze w «Kamenie»[4],
      i czytam, i szlocham, och!
      liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      angelologia
      40
      i dal.
      Niech mnie zarąbią, niech honoraria
      wyda na wieńce Artur Maria[5]!
      Ja jestem Polak, a Polak jest wariat,
      a wariat to lepszy gość:
      45
      liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      angelologia
      i dal.
      A po pogrzebie pod korniszon
      50
      niech epitaphium mi napiszą:
      TU LEŻY MAGIK I MAŁPISZON,
      pod spodem taki tekst:
      «Liryka, liryka,
      tkliwa dynamika,
      55
      angelologia
      i dal».

      Pierwodruk: „Od A do Z” (dodatek do „Dziennika Polskiego”) 1946, nr 6.

      Przypisy

      [1]

      harfa eolska — znany od starożytności, popularny szczególnie w okresie romantyzmu instrument muzyczny składający się z prostokątnego pudła rezonansowego i pionowo rozpiętych na nim jelitowych strun, ustawiany w ogrodach lub parkach (niekiedy nad brzegiem morza), by ruchy powietrza pobudzały harfę do wydawania dźwięków; nazwa nawiązuje do imienia boga wiatrów z mit. gr. Eola; harfa eolska stanowi synonim poezji, szczególnie tej zakorzenionej w związkach z naturą. [przypis edytorski]

      [2]

      Gazeta Ludowa — organ Polskiego Stronnictwa Ludowego, wydawany w Warszawie w l. 1947–1949. [przypis edytorski]

      [3]

      Pokolenie — dwutygodnik Związku Młodzieży Polskiej, wydawany w Warszawie w l. 1948–1953. [przypis edytorski]

      [4]

      Kamena — miesięcznik literacki, poświęcony przede wszystkim poezji wychodzący w Lublinie w l. 1933–1993. [przypis edytorski]

      [5]

      Swinarski, Artur Maria (1900–1965) — poeta, satyryk, dramatopisarz, plastyk, przyjaciel Gałczyńskiego, wspomniany również w poemacie Zaczarowana dorożka. [przypis edytorski]