Gajcy, Tadeusz Wstecz Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Kotwica, Wojciech Mila, Wioletta Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-wstecz Stanisław Stabro, Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2018-06-04 pol mpw https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5916.jpg Foggy Otter Point, Mark S@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5916 Poezja DCC.WL-D1 XX Tadeusz Gajcy Wstecz Nad tych kwiatów wysokich sierścią/ grom cieniutki, a jednak stuka/ i w widnokrąg jak w strzechę lub w pierścień/ wpływa zwięzły jak chłodna jaskółka./ Rąk złożonych wygasło już gniazdo/ odkąd sercem zmarszczonym czekam/ pod tym gromem jak wieża lub klasztor,/ na tych kwiatach jak ciemna kolebka. Tak być musi, tak będzie do kresu./ Znów potoczę przed sobą dźwięk,/ ale łuny cielistej brzeszczot,/ mowę broni przypomni mi sen.../ I nad walki skupionej tęczą,/ w drzew kolumnach i wodzie czarnej/ echo małą żelazną piosenką/ w młodość wróci po zrudziały laur. Jaki ton unieść mocno, by ślad/ wołań tamtych pozostał pusty./ Pod obłoków jaskrawych wypluskiem/ grom pogodny opada jak kwiat/ i nad słowem mierzonym męsko,/ w którym dym szeleszczący ostygł/ --- tak być musi --- oznajmia --- do kresu/ twego żalu i śmiesznej miłości. Nigdy dalej niż jawa i sen./ Nigdy więcej. Nad kwiatów orszakiem/ rozchylonych płomieniem trojakim/ stoję czujny. MłodośćPtaka płynny cień/ wprost weselny --- wita słowo pierwsze,/ gdy wpatrzony w malejący pocisk/ snu zbrojnego --- unoszę jak serce/ chmurny pejzaż upartej młodości.