Gajcy, Tadeusz Wiersz o szukaniu Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-wiersz-o-szukaniu Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3885.jpg Bombe Machine, Bletchley Park, mendhak@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3885 Poezja DCC 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Wiersz o szukaniu Ile rąk, ile spojrzeń/ ile melodii trzeba w śnie --- Nie wiem ja i ty nie wiesz/ i nikt wiedzieć nie może,/ ile rąk, ile spojrzeń/ ile melodii ---/ kto wie? Czy na łodydze z zapachu i barwy,/ czy na liściu płaskim, który wyrzeźbił wiatr/ i czy naprawdę zielonym blaskiem, czy naprawdę ---/ przez jedną chwilę czy przez wiele lat? Sen, BłądzenieA przez westchnienia leniwych żmij/ zwiniętych płasko w księżycowej mgle,/ a przez usta syczące jeżyn,/ a przez kwiaty wysokie i prężne/ iść źle. Więc śpij --- Czy wcześniej czy później nocą ci się przyśni/ koronkowy fosforyczny kształt ---/ Nikły płomyk leśny biały sen wyciśnie/ i obudzisz się z otwartą dłonią, jakbyś zerwać i pogonić chciał. Więc śpij --- Pożeglujesz powiekami wstecz/ i ramiona wyrzucisz za krawędź ---/ Kwiatya tam --- z puchu księżycowych mlecz/ tańczy w igłach drzew chwiejnych i barwnych. Mchy spienione suną jak obłoki/ przygwożdżone łodygami grzybów ---/ nie odróżnisz --- płomyk jest podobny/ do malutkich owadów nieżywych. Pożeglujesz powiekami naprzód/ i ramiona utulisz jak dziecko ---/ może zawołasz do kwiatu, lecz nie odpowie ci na to ---/ i zapłaczesz/ w księżycowym mleczu. Wiedza, SenAle to nic, tak trzeba,/ tak trzeba, abyś nie wiedział/ ile rąk, ile spojrzeń/ ile melodii w śnie ---/ aby znaleźć, aby dotrzeć/ i oprzeć powieki najprościej/ o koronkowy fosforyczny kształt. Więc śpij --- Przecież nikt wiedzieć nie może,/ a ty byś chciał?