Gajcy, Tadeusz Ukochanej Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-ukochanej Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3884.jpg sweet nothings, mindfulness@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3884 Poezja DCC FRF 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Ukochanej Gdzie zgięty domem grajek smyczkiem/ spod palców wartkich toczy ziemię/ i niebo wielkie, nas malutkich,/ uliczne drzewo szumi zwięźle./ Śmierć, Wojna, PogrzebJesteśmy tutaj wychyleni/ za każde słowo. Dłoń się zdarła/ już od głaskania szorstkich trumien/ i w oczach krzyż pozostał niemy./ MuzykaI tak prowadzi nas już do snu/ i tak nas uczy umierania/ piosnka, co spływa po piorunie. Nie zatrzymasz, nie usiłuj nawet./ MiłośćBędzie toczył nas grajek czy kosmos;/ dłoń za mała i serce za małe ---/ jedna miłość przytuli miłością./ Nam już dzisiaj ani łza, ni żal,/ tylko rękę milczącą uczyć/ jeszcze tkliwiej osypywać piach,/ jeszcze mocniej nad krzyżami nucić;/ nam już tylko milcząco rosnąć/ i pod iskrą śmiertelną stać,/ gdy zawodzi, gdy tuli nas do snu/ niebem grzmiącym i ziemią gorzką/ wychylony w przerażeniu świat. MiastoTą uliczką przywaloną głosem/ smutnych skrzypiec i tramwaju dzwonkiem/ nie powróci do nas prężna wiosna,/ a z nią uśmiech i słowo miłosne./ ŚmierćStać będziemy pod ulicznym drzewem,/ kiedy salwa znajoma nam porwie/ pamięć dobrą o pogodnym niebie,/ w którym nikły się jąkał skowronek. RozpaczNam już teraz pod tym szumem zostać/ słów nie szukać, wargę mocno zaciąć/ i nas człowiek pożegna z miłością,/ jak witamy się co dzień z rozpaczą.