Gajcy, Tadeusz Trójgłos Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-trojglos Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3881.jpg Dream of an Orphanage child, ||-SAM Nasim-||@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3881 Poezja DCC FS.DL-PL FJM 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Trójgłos pamięci autora liryku Ranny różąautor liryku Ranny różą --- Wacław Bojarski (1921--1943), polski poeta i prozaik, autor licznych piosenek wojennych. Współzałożyciel i redaktor konspiracyjnego pisma ,,Sztuka i Naród". Zmarł wskutek ran odniesionych podczas akcji składania wieńca pod pomnikiem Kopernika, w której brał udział także Gajcy. Wołanie senne: MiastoWojnaZapada dzień za nami, nad nami. Ciemność/ w spiętrzonych drzewach. Domy niewdzięcznych owija pierścień/ nieba zwartego w ciszy. Łuk/ światła prędkiego bije jak źródło srebrne nad ziemią;/ kruszą się cenne marmury, kolumny gną,/ płomień na grzywie spoczął, gruzu nastrugał do nóg,/ martwe rośliny i ziemia popiołem struta w tym mieście/ i z dala tylko wołanie dziobów zbudzonych znad łąk. Miłujący trwogę i glinę głowy podnoszą z poduszek./ Pęka spalona ziemia, kości potrąca puste,/ martwa szczelina --- słuchają --- woła kusząco jak uśmiech/ formą dla ciała jedyną, ciepłem ze wszystkich najtrwalszym,/ ono zapewni różany, bo krwią pojony pęk rózeg,/ ciemność jak gwiazdę wygasłą i pamięć śnioną bez czasu. Więc będzie dzień, który odszedł,/ dla wielu dniem pożegnania. Mgły rozwieszone nad nami/ nie wiedzą o nas nic zgoła; Marzenie, Ojczyznaodległy księżyc i słońce/ w innych obszarach kołują, zamkniętych dla nas, nieznanych./ Lecz mówić o nich jak pięknie! Gdy tutaj zachłanny piasek/ strute ma ziarna, więc gorzkie --- o ziemio mojej ojczyzny!/ I ogień broni świecącej w oczy zmrużone nam patrzy ---/ daruj nam światy piękniejsze, gdy oczom zechcą się przyśnić. Wołanie ufne: Jak mało. Jak mało: spokój w obrazach snu/ i ręka zdobiąca ciało jak rzeźbiona, lecz krucha./ ŻołnierzTu twardy dzień. Powietrze wciągamy do płuc/ spasione krwią, a w kolumnach mężni w pogiętych kolczugach/ usta na popiół złożywszy przyjaznych czekają ramion./ WiosnaMarmur żyłami nabrzmiał --- to ziemi pragnącej trud/ sypie zieloność, co żywa dzwoni młodziutkim listowiem./ Budzi się mleczny na szybach świt i rozdziela jak anioł/ dymy krzyczące pod światło. Już słońce stanęło głodne/ nad miastem w chmurach różowych, młodych i wonnych od pól. Wołanie bolesne: ŚmierćZapada dzień bezimienny i co dzień żegnamy ślad/ odchodzących --- ku jakim światom?/ Marzenie, tylko marzenie --- bo one, woda i piach,/ oto najbliższa ojczyzna, oto jedyny patos./ I po cóż wasze wołania? Musi krew dymić jak znak/ innym, by imię poznali i wartość polnego kwiatu./ Tak wstaje wszystko co godne życia a nie zagłady/ i taka skąpa nagroda twardo rzuconym na wznak./ Za wiele, za wiele: ziemia i sprawy jej,/ aby pragnąć więcej i czekać światów zsyłanych śniącym./ Ojczyzna, SenRamię znużone leży gotowe zawsze jak miecz/ pod głową oddaną nocy./ A jeśli obraz z marzenia --- to znany kształtem i wonią:/ słońce wybiega na niebo młode i prężne. Polny/ ptak przeleci po oczach, kłosy rtęciowe dzwonią,/ o ziemio mojej ojczyzny.../ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- / jak bolijak boli --- są to również ostatnie słowa przywołanego w dedykacji wiersza Ranny różą Wacława Bojarskiego..