Gajcy, Tadeusz Śpiew murów Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Kotwica, Wojciech Mila, Wioletta Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-spiew-murow Jan Szczawiej, Poezja Polski Walczacej 1939-1945, tom 1, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1974. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2018-06-04 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5922.jpg wall, Tim Green@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5922 mpw Poezja DCC 3MP Tadeusz Gajcy Śpiew murów Nocą, gdy miasto odpłynie w sen trzeci,/ a niebo czarną przewiąże się chmurą,/ wstań bezszelestnie, jak czynią to dzieci,/ i konchę ucha tak przyłóż do murów. / Zaledwie westchniesz, a już cię doleci/ z samego dołu pięter klawiaturą/ w szumach i szmerach skłębionej zamieci/ minionych istnień bolesny głos chóru. ,,Bluszczem głosów spod ruin i zgliszcz/ pniemy się nocą nad dachy i sen,/ tobie, Warszawo, co w snach naszych śnisz,/ nucąc wrześniami żałobny nasz tren". Śmierć, Chleb--- Biegłam rankiem po chleb do piekarni/ (chleba dotąd czekają tam w domu),/ a ja leżę z koszykiem bezradnie,/ tuż za rogiem nie znana nikomu... ........................................................ Śmierć, Walka--- Właśnie ręką chwytałem za granat,/ żeby czołgi przywitać nim celnie,/ ziemia była spękana, zorana ---/ nagle świat mi się zaćmił śmiertelnie... ........................................................ Śmierć, Miłość--- Myśmy obie wyniosły na noszach,/ jeszcze kocem okryły mu nogi,/ bo krzyczeli dokoła, że pożar.../ Ja na świstku pisałam: ,,Mój drogi..." ........................................................ ,,Bluszczem głosów spod ruin i zgliszcz/ pniemy się nocą nad dachy i sen,/ tobie, Warszawo, co w snach naszych śnisz,/ nucąc wrześniami żałobny nasz tren". Słuchaj tych głosów żałosnych żarliwie,/ nim brzask poranny uciszy je w niebie/ i nowe miasto w napiętej cięciwie/ dni tryumfalnych na nowo pogrzebie. PamięćSłuchaj tych głosów, boś po to szczęśliwie/ ocalon został w tragicznej potrzebie,/ byś chleb powszedni łamał sprawiedliwiej/ i żył za tamtych, i za siebie lepiej. Jak nie kochać strzaskanych tych murów,/ tego miasta, co nocą odpływa,/ kiedy obie z greckiego marmuru ---/ i umarła Warszawa, i żywa.