Gajcy, Tadeusz Poemat letargiczny Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-poemat-letargiczny Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3875.jpg Hope Valley Aspen Grove, jcookfisher@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3875 Poezja DCC FS.DL-PL 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Poemat letargiczny I Tak; w tych ścianach, za którymi piękna/ błyskawica jak głóg ostra miota znaki smutnym,/ noc trwa ciągła: to jej usta uporczywe zostały na sękach,/ to jej palce widzę w deskach czarne jak na płótnie. Świat odrębny, ach, poznaję: ludzkie/ śpiewy śmieszne i zawiłe, lot ptaków, skrzyp studzien,/ klaskają bicze nad drogą, którą już nigdy nie pójdę,/ drzewa przystają, a kształt ich jakże mi jest znajomy. NocWoda opada stromo i znowu barwy jej uczę/ oczy me w noc wpatrzone. Tu roślinność z milczenia wzory rysuje płaskie:/ księżyc pośrodku drobny, wokół zielony puch,/ stół mój i lustro sine porosło pyłem jak lasem,/ dywan kosmaty i ufny jak trawa leży u nóg. Lecz nad gontemgont --- odpowiednio uformowana deseczka z drewna iglastego służąca do krycia dachu., lecz nad głową krąży niewidzialny/ głaz kosmiczny w bieg rzucony wolą ręki mściwej./ Wiem, że warczy --- lecz w tym domu, gdzie puszyste palmy/ jak na strunach drżą na cieniu --- głos pęka wśród ścian/ i opada na me ręce omszałe jak grzyby. II PamięćNie powiedziane dziś wszystko, co było albo co będzie./ Papier zostanie czysty i ćmę samotną i cichą/ zapomnę, pewnie zapomnę --- Księżycdrzewa zaświecą jak z miedzi,/ chmury polecą splątane, deszcze otworzą muzykę,/ niżej --- konie na grzbietach mokrych pyski położą drżące/ i wóz przetoczy się mały, horyzont mając po osie;/ biały się księżyc rozwinie i będzie cisza spełniona. SenJuż nigdy kwiat ani owoc tych nut nie zdoła wywołać/ pożegnanych zbyt łatwo i wcześnie./ Jest sen. Oczy zachodzą błoną,/ ciało przechyla się puste, chwieją się linie roślin/ gwałtowniej coraz, bo światło szersze o wieczność miota/ błyskawica ostra jak głóg. Zapomnę, pewnie zapomnę --- i sen mój tym samym grozi,/ nie czeka w nim złotowłosa,/ a dom mój krąży nade mną bez głosu, senny jak puch.