Gajcy, Tadeusz Po raz pierwszy modlitwa Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-po-raz-pierwszy-modlitwa Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3876.jpg Rays of hope- for a better tommorow, green umbrella@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3876 Poezja DCC 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Po raz pierwszy modlitwa Nieśmiałej trawy lazur/ jutro mnie chłodem określi,/ ku niebu przegnie małemu/ i złamie głos mój doczesny,/ drzewa językiem rozdzwoni/ powietrze kipiące ostro,/ bym sen przytulił do skroni/ i serce uniósł jak wiosło./ BógDlatego zanim posłuszny/ pod tęczę wysoką wpełznę/ ramiona kuląc i uśmiech/ nietrwały niosąc przez przestrzeń,/ idź obok jak idzie Twa rzeka/ wargi wydęte płucząc/ czasem serdecznym i ogniem/ jak ja już mową półludzką. Jeśli przystanę --- Ty zostań,/ jeśli zawołam --- Ty krzycz,/ będziemy razem jak kościół/ w górę się piąć, gdzie jak liść/ leży posłuszny Twej ręce/ księżyc wymarły i gwiazd/ ustokrotnione obręcze/ głowę znaczące jak głaz. Życie jako wędrówkaPo obu stronach mej drogi/ milczenia białego strzeż,/ abym, gdy głos mój jak storczyk/ wypryśnie nagły --- wciąż szedł/ nieśmiałej trawy lazurem,/ co sen mój i ciało określi/ z sobą gotowym jak trumną/ już wieczny, a ciągle doczesny. Śmierć, Sąd OstatecznyJeśli mój kres Ci znajomy/ wytrwaj do kresu i sądź/ wodę wraz ze mną i płomień/ oraz szerokość stron/ świata. I nim pochylisz mi dłoń/ na ziemi strumień jak owcę,/ niech się rozleję w krąg/ i w jasność przeistoczę.