Gajcy, Tadeusz Opowieść z innego świata Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Dubielecka, Paulina Budzyńska, Sylwia Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-opowiesc-z-innego-swiata Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2014-11-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2718286834_6399188b41_o.jpg Social art, Kevin Dooley, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3731 Poezja DCC 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Opowieść z innego świata StworzenieŚnieg jak posąg ramionami trzymał/ chmury kredkę i wychodził świat/ długi bardzo jak rzeka lub szyna/ w drzewach krągłych jak paciorkach lamp. Woda ciekła, gdy cedrową arką/ jak zabawką --- człowiek świat nawiedził/ i leżące pod ziemią w letargu/ budził rysie, sarny i niedźwiedzie. Potem palcem wskazującym dotknął/ piersi własnej otulonej liściem/ i wywołał z niej dobrą samotność/ i łzę pierwszą na ciemny policzek. Ptactwo nieme dotychczas jak ogród/ zwolnił z łodzi, kwiat ulepił z mułu/ i cień trysnął spod ziemi, gdy w mroku/ dotknął nieba szumiącej kopuły. Świergotał śnieg już prędzej/ góry przenosił i las,/ a on oczy dziękczynne jak ręce/ wtapiał milcząc w wyblakły czas. Przerażony zarysem tylko/ głębi mocnej co ciałem targa/ grudki serca zielonym motylom/ pozazdrościł zgubiony w barwach. Nie mógł. Słowem tę przepaść mierzył,/ wiosło skruszył o fali skręt,/ kiedy w górze jak okręt lub zwierzę/ zawarczała smolista brew. Zwarte czoło jak proporzec podniósł,/ a już grom szedł po dźwięcznych kamieniach/ i z łaskawej podawał mu dłoni/ słodki napój i tym go napełniał. Po raz pierwszy ramion dwojga ster/ ciął powietrze bluźnierczo, i nogi/ jak łuk bramy zaryły się w krę/ ziemi, której zwiastowano ogień.