Gajcy, Tadeusz Nowo narodzonemu Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Kotwica, Wojciech Mila, Wioletta Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-nowo-narodzonemu Jan Szczawiej, Poezja Polski Walczacej 1939-1945, tom 1, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1974. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2018-06-04 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5919.jpg 05-23-07 15-26-57, theGteam@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5919 Poezja mpw DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Gajcy Nowo narodzonemu Dziecko, MatkaJakże takimi dłońmi utrzymasz pierś mleczną, / maleńki! --- Przecież niełatwo.../ W żyłach matki jak mapie drogę sobie wybierasz/ i spokojny --- wszak nazwali cię człowiekiem --- / słuchasz krwi jej. Pięknie szumi twa matka. Jest jak strumień ciepły i bukiet, / a ty --- ryba, koncha lub owad, / mlecznych światów w zadumie słuchasz,/ tam kształt pierwszy się zaczął rysować. Nie bój się rzeczy niedobrych, / do spokoju ich prosto się przytul,/ od kołyski znajomy powrót/ poprzez głosy zielone i skrzypy. Zanim stopkami do miejsca dotrzesz,/ gdzie prawda będzie jak pień drzewka szorstka,/ porzucisz strumień najsłodszy/ i miękką zabawkę z włosa. Kondycja ludzkaI zmienisz imię. Zostaniesz tylko upartym lub wątłym,/ jak niegdyś żołnierzy z ołowiu siebie popędzisz do marszu, / zbudujesz dom --- będzie większy, piękniejszy od tego z klocków,/ lecz ci i dom nie wystarczy. Jakże takimi dłońmi, na których zawiła mapa,/ ciągle jeszcze maleńki!--- utrzymasz kształt własny?/ Już dawno wyciekł szum, piękny szum i matka/ wygasła. Kiedy ziemia cię woła każdym ziarnem jak wargą,/ ty powierzasz się oczom wyrzuconym jak mosty,/ cieniem własnym się chwiejesz, głos dobywasz z oparu/ i jak próchno rozświetlasz twarz swą coraz widoczniej. I usypiasz w ramionach pustkę, której się lękasz;/ nie wiesz tylko, jak wiele snu ci dadzą i kiedy ---/ Nie myśl. Starczy. Odmierzą, mój chłopaczku maleńki,/ i położą w wieczności miękkiej, czystej jak śniegi. Może skąpić ci będą, ale bardzo miłować,/ i odmierzą ci ładnie w metal śmierci warczącej,/ wtedy dłonie podniesiesz i znów dźwigniesz na nowo / strumień mleczny./ Jak atlasAtlas (mit. gr.) --- jeden z tytanów, skazany na dźwiganie na barkach sklepienia niebios. będziesz dźwigał bez końca.