Gajcy, Tadeusz Noc Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-noc Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3874.jpg Hope & Love . . ., NJ..@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3874 Poezja DCC 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Noc SenCzy w śnie daremnym, w przypomnieniu/ leżę pod światłem, co jak koral/ stacza się prędko? NocOto pora,/ gdy cienie kwiatów w fali wartkiej/ pływają ciężkie niby karpie/ w księżycu srebrne. Owad równy/ jest człowiekowi, ptak zwierzęciu,/ gdy niebo budząc nas jak struny/ albo ściszając swym dotknięciem/ odchodzi ciemne pod powiekę. Żebym pamiętał: równy jestem/ łunie różowej, która przestrzeń/ w drzewo kolorów nagłych zmienia./ Żebym rozumiał: nawet salwie,/ gdy przez powietrze idzie lekkie/ jak dzwon od chłodnych drzwi milczenia./ Dzieciństwo, Wspomnienia, NaturaI żebym mówił: równy jestem/ sam sobie leżąc w śnie jak wyspa,/ gdy niebo białe jest jak papier,/ a ziemia wciąż nierzeczywista i zarys kwiatów dnem przechodząc/ tężeje w kamień, w kość woskową;/ a ja w daremnym przypomnieniu/ dzieciństwa kształt przybliżam jasny,/ obłoków góra, nad nią księżyc/ i wiatr gołębi ponad lasem,/ woda wesoła, szelest ryby/ wśród lilii wodnych. Przecież wiem:/ daremny serca strumień jest,/ przebytym snom nie będę równy. Lecz noc mnie czeka wciąż podobna/ do tamtych nocy, kiedy koral/ światła się zniżał. Cień w obłokach/ jest cieniem moim jak olbrzyma, / a przecież ręka jest pokorna/ i ciało kruche leży płasko./ OjczyznaŻebym pamiętał: jest ojczyzna/ w gałązce dymu, w ognia blasku,/ a ja nakryty śniegiem chmury/ ziemi tej skąpej jestem równy.