Gajcy, Tadeusz Na progu Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-na-progu Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3873.jpg hope, mindfulness@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3873 Poezja DCC FS.DL-PL 1DTP 3MP Tadeusz Gajcy Na progu Odrodzenie, PrzemianaJuż jutro może nie ostygłym/ od łuny okiem będę musiał/ ogarnąć świat i spojrzeć wprost/ na nieba lot i tęczy most; ---/ już jutro może dym jak widły/ zapachnie chlebem, ognia rózga/ wysokim kwiatem w ogród spadnie,/ a ptak, co w smutku miał mieszkanie/ odmiennym szeptem zamknie sen. MiłośćZwątpienieI kiedy będę musiał dotknąć/ miłosną ręką drzew tych samych,/ położę na nich gniewną pięść./ A kiedy nad mą samotnością/ przyjdzie mi słowa jak kolana/ radośnie zginać, sercu ufać/ i słuchać echa, w którym głos/ jak broń oddzwania albo kość/ warga otworzy się jak lufa. Jak jabłoń obłok w oknie stanie/ i szepnie --- śpiewaj, szepnie --- wróć./ Niech głos wysmukły drży jak łódź,/ bo to odmienne jest kochanie./ PrzemijanieJuż jutro może kwiaty grube/ pochłoną cię i czas zapomni,/ gdy nad twą wiosną tęczy supeł/ nad spiż wspanialszy i nad pomnik. I w dłoni ciepłej twarz ukryta/ zaciężyzaciężyć --- dziś popr.: zaciążyć. nagle, kropla ust/ jakbym na wardze łunę niósł/ zabarwi sen wśród ptasich gitar/ stwardnieje kora pod dotknięciem/ czerwonych palców. Żołnierz, PamięćLekka kość/ jak dziewanndziewanna --- lecznicza roślina o wysokiej łodydze i żółtych kwiatach. żółtych wonny włos/ uśmiechem pozna mnie męczeńskim. I szepnie --- śpiewaj, szepnie --- idź./ Nie tobie lekkim słowem kochać/ lecz stać nad czasem tym jak krzyż/ i znaku czekać znów w obłokach./ Bo jestem tutaj płodnym pyłem/ by miłość rosła, kiedy runą,/ i trwoga wielka, gdy zabijać/ będą wpatrzeni w zbrojne jutro.