Gajcy, Tadeusz Do zmarłej Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Dubielecka, Paulina Budzyńska, Sylwia Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-do-zmarlej Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2014-11-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/7085203423_fbdac0354c_o.jpg 15/52 "haywire", Porsche Brosseau, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3725 Poezja DCC 3MP Tadeusz Gajcy Do zmarłej Wspomnienia, Ciało, Trup, ŚmierćPusty po tobie powietrza słup/ oczy mi mrozem przekłuł;/ dochodzi do mnie świergot twych stóp/ gołębich: szelest/ sukni najlżejszy, korali dźwięk/ okrągły, nikły jak dzwonków pęk/ u głowy twojej w kościele. Ze snu powstaję i cieniem rąk/ nierzeczywistych dla mnie i trudnych/ szukam oddechu twojego. Skroń/ zgina mnie ciężka jak kamień --- i/ widzę przez oczy, które mróz przekłuł:/ ciało twe drobne tuli się w trumnie/ w chłodnej koszuli jak w śniegu. Rozumiem teraz błyskawic syk,/ wołanie kwiatu, gdy pryska w twarz/ kolorem silnym, i garstkę śpiewu/ w krzaku pobliskim ciemnym jak głaz./ Lecz język wtedy martwy był. Nie mógł/ odczytać pisma, które u powiek/ nosiłem niemy światłu podobne. Kto wyzwał ciebie miłosną tak,/ że ręką zimną, senną jak plusk/ odwiodłaś świat ten? Godzina inna/ była i inny księżyc się kładł,/ sen gęstniał wonny, więc w oczach rósł,/ zagarniał usta. Ciało jak linia/ proste zostawił... Kroplami żal świec sinych pada i stopy parzy/ bezradne, kruche w pościeli tej./ Twarz moja ciemna --- noc na mej twarzy/ wilgotna, czujna jak z tobą w śnie./ Kto głosem wzywał z ciemności nagłej/ i wywiódł ciebie z miejsca miłego/ ciało otworzył i na dnie skały ziemskiej zostawił? ---/ Wysoki świat/ leży jak słońce ślepe na brzegu/ chmur spadających. I dudnią dna/ wód po kamieniach z lawy i srebra,/ z komet chodzących świetlisty łuk/ tęczy zawisa lekki jak brew/ i jak muzyka toczy się huk. Podziemna przestrzeń wyrasta z głębi:/ drzewa jak ryby, skały jak bór,/ szumi jak rzeka zielona węgiel,/ bryła otwiera usta do krzyku,/ spada gwałtownej ciemności nurt/ po mchach żelaznych, grzybach krzemiennych/ i noc kołysze głuchą muzyką. Dla mnie, dla ciebie, dla wielu z nas./ Ty tylko szmer ten pojęłaś szybciej/ i wiesz dlaczego chmur chwiejnych maszt/ nie ma krawędzi i czasu nie zna,/ a człowiek milcząc śpiewa jak skrzypce,/ dłonie złamane śmiesznie wytęża/ i czeka nogą szukając dna. Chwilą to nazwij albo strumieniem/ kolorów wszystkich i woni świeżych./ Jak pejzaż przeszło obok milczenie/ i stoję: w oczach łamie się tło,/ niebo faluje krótkie przez rzęsy/ i znowu nie wiem patrząc w to miejsce,/ jakie w nas struny wyschnięte mrą. Podwoję ilość imion daremnych,/ uśmiech przypomnę srebrny jak sierp/ i nad parzystym widmem twej ręki/ oczy zawieszę czarne od świec./ Ale czy dojrzę, ale czy chwycę/ ten dźwięk, tę nutę wybraną z mrozu,/ co pada za mną i truje liście drzew jak posągi rżnięte w złej zorzy?/ Pod słońcem małym dogna mnie tchnienie/ z jarów śmiertelnych; --- stuloną dłoń/ położę wówczas w nagim strumieniu/ tych niepojętych wołań za mgłą./ Ale czy znajdę światłem przebity/ tę chwilę skąpą, jak okno wąską, kiedy widnokrąg podobny szybie/ sunął pod chmury perłowy łoskot/ i wiódł falistą sukni twej kroplę?/ ŚmierćDochodzi do mnie powtórny sen:/ jak witraż fiolet u twoich stóp/ i ciało czeka chłodne i proste/ nocy, o której tak mało wiem.