Kochanowski, Jan Do Jana (Jeśli stąd jaką rozkosz ma człowiek cnotliwy...) http://wolnelektury.pl/lektura/fraszki-ksiegi-trzecie Krzyżanowski, Julian Otwinowska, Barbara Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Gałecki, Dariusz Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Fraszka Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fraszki-ksiegi-trzecie-do-jana-jesli-stad-jaka-rozkosz-ma-cz http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=1499&from=editionindex&dirids=1 Jan Kochanowski, Dzieła polskie, tom 1, Państwowy Instytut Wydawniczy, wyd. 8, Warszawa, 1976 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2007-09-07 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/617.jpg cold winter air., Lin Pernille Photography@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/617 DCA.WL-RN DCA 1DTP 3MD Jan Kochanowski Fraszki, Księgi trzecie Do Jana CnotaJeśli stąd jaką rozkosz ma człowiek cnotliwy,/ Gdy wspomina na przeszły wiek swój świętobliwy,/ Że ani wiary zgwałcił, ani jako żywo/ Ku krzywdzie ludzkiej przysiągł na Bóg żywy krzywo:/ Wieleś ty, Janie, sobie pozyskał radości/ Na czas potomny z tej to niewdzięcznej miłości;/ Bo co jedno kto komu abo mówić dobrze,/ Abo i czynić może, obojeś to szczodrze/ Wypełnił, czego serce niewdzięczne przechować/ Nie mogło. A tak przecz się dalej masz frasować?/ Owszem, umysł swój utwierdź, odejm się swej woli,/ A szczęściu na złość nie bądź dłużej w tej niewoli./ Choroba, Cierpienie, Miłość, NiewolaTrudno nagle porzucić miłość zastarzałą,/ Trudno, lecz się już na to udaj myślą całą./ To samo zdrowie twoje, na tym wszytko tobie:/ Możno abo nie możno, przełom to na sobie./ Panie, jeśli należy Tobie się zmiłować,/ A możesz i w ostatnim zginieniu ratować,/ Wejrzy na mię, smutnego, a jeśli cnotliwy/ Żywot mój, oddal ten wrzód ode mnie szkodliwywrzód... szkodliwy --- cierpienie.,/ Który, wkradszy się, jako gnuśność, w skryte kości,/ Wygnał mi wszytki prawie z serca me radości./ Już nie o to ja stoję, by mię miłowała,/ Albo, co niepodobno, cnotliwą być chciała,/ Sam zdrów być pragnę, a ten ciężki wrzód położyć./ Panie, za mą pobożność chciej mi to odłożyć!