Jammes, Francis Śnieg spadnie... Ostrowska, Bronisława Kowalska, DorotaPranga, Daria Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jammes-snieg-spadnie http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1911 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-09 polPoezja https://wolnelektury.pl/media/book/htmlmobi/jammes-snieg-spadnie.htmlISBN-978-83-288-7402-2ISBNtext/htmlhttps://wolnelektury.pl/media/book/txtmobi/jammes-snieg-spadnie.txtISBN-978-83-288-7403-9ISBNtext/plainhttps://wolnelektury.pl/media/book/pdfmobi/jammes-snieg-spadnie.pdfISBN-978-83-288-7404-6ISBNapplication/pdfhttps://wolnelektury.pl/media/book/epubmobi/jammes-snieg-spadnie.epubISBN-978-83-288-7405-3ISBNapplication/epub+ziphttps://wolnelektury.pl/media/book/mobimobi/jammes-snieg-spadnie.mobiISBN-978-83-288-7406-0ISBNapplication/x-mobipocket-ebookhttps://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7517.jpg Pies leżący na śniego, Franz Marc (1880-1916), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7517/ DCA 1DDF 3MN Francis Jammes Śnieg spadnie... pisownia łączna / rozdzielna: poco > po co pisownia wielką literą w zdaniu: a > A (A jednak rozumiemy je dobrze! a krok/Przyjaciela jest słodszy); zostawcie > Zostawcie (O, nic! zostawcie mnie!); co > Co (Kiedy mnie pytano: »co tobie?«) fleksja: niczem > niczym; mię > mnie interpunkcja - usunięto przecinek przed pauzą: , --- Melancholia, ZimaŚnieg spadnie za dni kilka; pomnę takie dnie/ Z przeszłego roku. Takie szare dnie w żałobie/ U kominka. Kiedy mnie pytano: »Co tobie?«/ Odpowiadałem: »Ależ nic! Zostawcie mnie!« Rozmyślałem rok temu w tym pokoju,/ Podczas kiedy na dworze padał gęsty śnieg ---/ Rozmyślałem nad niczym i czas zbiegł,/ A ja znów siedzę z wierną fajką moją. Stara komoda z dębu pachnie mi jak wprzód.../ Ale ja byłem głupi, bo tych wszystkich rzeczy/ Nie można było zmienić. Któż zaprzeczy?/ Pozą jest praca, gdy się wie, że próżny trud. Kondycja ludzka, FilozofPrzyjaźń, JęzykTo śmieszne! Po co dane nam myśli i mowa?/ Nie mówi pocałunek, uśmiech, ani wzrok,/ A jednak rozumiemy je dobrze! A krok/ Przyjaciela jest słodszy, niźli słodkie słowa. Ludzie ochrzcili gwiazdy, nie myśląc, że im/ Wcale nie trzeba imion. A zaś wyliczenia,/ Kiedy piękne komety skroś eterów cienia/ Przejść mają --- nie przeszkodzi im pójść szlakiem swym. Albo i ze mną? Gdzież są owe dnie w żałobie/ Z przeszłego roku? Ledwie że pamiętam je./ Powiedziałbym: »O, nic! Zostawcie mnie!«./ Gdyby mnie przyszedł spytać ktoś: »Co tobie?«