Kochanowski, Jan Pieśń IX (Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fragmenta Wilczek, Piotr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Renesans Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fragmenta-piesn-ix-kto-mi-wiary-dac-nie-chce-daj-ja-oku-swemu Jan Kochanowski, Fragmenta albo pozostałe pisma, Drukarnia Łazarzowa, Kraków, 1590 Domena publiczna - Jan Kochanowski zm. 1584 1655 xml text text 2009-07-07 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/489.jpg a beautiful morning | Explored, VinothChandar@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/489 DCA.WL-RN Jan Kochanowski Pieśń IXPieśń IX dodana --- w pieśni tej pierwsze litery kolejnych wersów tworzą akrostych: KATARZYNA JANWODINZKA; być może należy czytać to w następujący sposób: KATARZYNA, JAN WODYŃSKA (podobnie skonstruowany akrostych znajdziemy w Pieśni X; o Katarzynie Wodyńskiej jednak nic nie wiadomo).wersalikiW przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu/ A przypatrz sie stworzeniu pilnie tak pięknemu:/ Taka jeszcze nie była za dawnego wieku,/ Aniołowi podobna barziej niż człowieku. Raj tam, gdzie ona siedzi, a którędy mija,/ Za jej stopami róża wstawa i lelija;/ Jej k woli piękne drzewa dają cień sowity/ Nie chcąc, aby ją letni żegłżegł --- palił. ogień obfity. A ona, myśl wspaniałą znoszącznosząc --- łącząc. z układnością,/ I niedobyte serca zwycięża miłością./ A człowiekiem tak władnie jako słońce wonnym/ Nawrotemwładnie jako słońce wonnym / Nawrotem --- chodzi o kwiat, który zwraca się ku słońcu (bliżej nie wiadomo, o jaki). albo magnes żelazem nieskłonnym. Wiele oczom powinienpowinien --- zawdzięcza., o pani, kto ciebie/ Oglądał a ucieszył twym pojźrzeniem siebie;/ Dalszego czasu może nie zamierzać sobie,/ Iżby kiedy miał gładszą oględać po tobie. Niech sie więcej nie chłubią starodawne lata/ Z swoimi Helenami; jest za tego świataza tego świata --- za naszych czasów.,/ Która gładkością wszytki pierwsze tak minęła,/ Aż i przyszłymprzyszłym --- w domyśle: przyszłym pięknościom. nadzieję na wieki odjęła.