Ehrenberg, Gustaw 2014-10-28 1966 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ehrenberg-dzwieki-minionych-lat-zwaliska/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Gustaw Ehrenberg zm. 1895 Gustaw Ehrenberg, Dźwięki minionych lat, Paryż 1848. http://pl.wikisource.org/wiki/D%C5%BAwi%C4%99ki_minionych_lat Wiersz Romantyzm Liryka Zwaliska text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3573.jpg Broken, blondinrikard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3573 Poezja DCA.WL-R 3MN Gustaw Ehrenberg Dźwięki minionych lat Zwaliska Był, nie jest, będzie. Za lat kilka wędrowiec, patrząc na te szczątki,/ Ciekawy, prędszym przybliży się krokiem,/ Usiędzie na kamieniu i badawczém okiem/ Będzie czytał napisy i śledził pamiątki./ A jeśli go nieszczęścia wzruszyć mogą czyje,/ Łzę choć jednę wyleje nad pomnikiem sławy,/ Może schowa kamyczek lub ździebełko trawy,/ Końcem ostrza swe imię na głazie wyryje,/ Albo ze łzawém okiem drzącą ręką skréśli/ Jakieś czarne, złowróżbe, niepojęte myśli. Kiedy zniszczenie zalegnie krainy,/ Smutnym się ozwą jękiem puste okolice,/ Ustaną śpiewy, zamilkną świątnice,/ Tęskność osiędzie powabne doliny;/ A jak tylko daleko sięgnąć może oko,/ Ciągną się puste poła długo i széroko./ Lecz się znowu na wiosnę trawa ściele łanem,/ Znowu barwą nadziei przyodziéwa ziemię,/ Jakby zachęcić chciała nowe plemię/ Do nowéj walki z tyranem!/ Tu już śmierć rozciągnęła swoje panowanie;/ Przez zimne głazy, szczeliny,/ Wieże, baszty, strażnice,/ Woła głosem ruiny/ Na puste okolice:/ «Znajcie moje panowanie,/ Kto umarł, już nie powstanie!»/ O! nie wierzcie jéj, bracia! ona błędnie mówi,/ Nie umarł, kto żyje duchem;/ Bo przyroda na przekor śmierci aniołowi/ Przyszłość z przeszłością związała łańcuchem. Bracia! cieszcie się z odkrycia:/ Oto na trupie upadłego miasta/ Już zielony mech porasta,/ I daje hasło do nowego życia!/ O przyrodo! śród dobrych i śród złych kolei/ Z równą czułością swe dzieci piastujesz;/ Witaj więc barwo nadziei!/ Ty zmartwychwstanie zwiastujesz./