Ehrenberg, Gustaw 2014-10-28 1966 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ehrenberg-dzwieki-minionych-lat-wiara-nadzieja-milosc/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Gustaw Ehrenberg zm. 1895 Gustaw Ehrenberg, Dźwięki minionych lat, Paryż 1848. http://pl.wikisource.org/wiki/D%C5%BAwi%C4%99ki_minionych_lat Wiersz Romantyzm Liryka Wiara, Nadzieja, Miłość text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3568.jpg broken egg on red construction paper1, dfinnecy@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3568 Poezja DCA.WL-R 3MN Gustaw Ehrenberg Dźwięki minionych lat Wiara, Nadzieja, Miłość Nie dziwcie się, o bracia! że me młode pióro/ Ciérpką i gorzką żółcią przesiąkło zawcześnie,/ Że me wiérsze brzmią groźno, złowróżbo, ponuro,/ I że na dziką nutę spiéwam moje pieśnie. Bo w dniach naszych burzliwych, śród groźnéj zawiei,/ Źle brzmi śpiéwka miłosna, głos lutni pieszczony;/ Nam słodszy głos rozpaczy niżeli nadziei,/ Milsze dzikie okrzyki niż rozkoszne tony. Był czas, żem i ja wierzył w te uczucia święte,/ Co nam ducha ku niebu porywają z ziemi,/ I unoszą w krainy jakieś niepojęte,/ I igrają z duchami lekkimi, nikłymi. Wspomnienia mi szeptały jak głos z za mogiły,/ Wszystkie widziadła życia mijały jak mara,/ Na niebie mojéj duszy jasno mi świéciły/ Trzy śliczne bóstwa: Miłość, Nadzieja i Wiara. Miłość, najpowabniejsza z nieziemskich córek,/ Jaśniała złotym blaskiem porannéj jutrzenki;/ Zwodnica! strojna w gazę przezroczystych chmurek/ Nęciła młode serce niebieskiemi wdzięki. Znów Nadzieja, jak tęcza ślicznie malowana,/ Złociła dnie żywota, poskramiała burze,/ Karmiła moję duszę pociechą niebiana,/ Stroiła me uczucia w wiecznie młode róże. Wiara, gwiazda pastérska łagodna i cicha,/ Strzegła mojego serca wśród walki żywiołów,/ I gorycz z żywotnego wylawszy kielicha,/ Prowadziła za rękę pomiędzy aniołów. I takto żyłem w niebie. A wtém ziemska burza/ Wstąpiła w moje serce: Nadzieja pobladła,/ Miłość mi spowszedniała jak powiędła róża,/ I Wiara nie pomogła, zasłona upadła! Spojrzałem na świat okiem suchém, obojętném;/ I nie długo poznałem, że wszystkie odmienne/ Od tego, com przeczuwał uczuciem namiętném/ I co mi malowały me marzenia senne. Miłość?.. ta tylko żyje w marzeniach poetów,/ I nie może się z naszą pobratać ziemskością;/ Chyba że kilka westchnień i kilka sonetów/ I kilka łez obłudnych chcesz nazwać miłością. Uczucie w żadném sercu teraz się nie miesci,/ I dzisiaj można śmiało przyrównać z Nadzieją/ O zaklętéj księżniczce cudowne powieści,/ Co niańki dzieciom prawią a ludzie się śmieją. Wiara? już opuściła nasze pokolenie,/ Bo wyżółkłe oblicza i miedziane czoła/ Wolą podłe, nikczemne, przeczołgać istnienie,/ Niż ożywić swą duszę uśmiechem anioła. I ja w ten odmet świata wrzuciłem swą duszę,/ Powitałem zniszczenie, burze i zawieje,/ Odwagą’m się uzbroił na łzy i katusze,/ A pożegnałem Wiarę, Miłość i Nadzieję. O! nie, nie pożegnałem, wszystko we mnie tleje:/ Miłuję straszną burzę, walkę i cierpienie;/ W niezagasłéj rozpaczy pokładam nadzieję,/ A gwiazdą mojéj wiary zagłada, zniszczenie! A tak gdym odmęt świata suchém przejrzał okiem,/ Kiedy nikczemność ludzi i życia poznałem,/ Złotych urojeń szumnym wzgardziłem potokiem,/ I z marzącego wieszcza cynikiem zostałem.