Ehrenberg, Gustaw 2014-10-28 1966 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonałli Marta Niedziałkowska i Wojciech Kotwica, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ehrenberg-dzwieki-minionych-lat-ironia-zycia/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Gustaw Ehrenberg zm. 1895 Gustaw Ehrenberg, Dźwięki minionych lat, Paryż 1848. http://pl.wikisource.org/wiki/D%C5%BAwi%C4%99ki_minionych_lat Wiersz Romantyzm Liryka Ironia życia text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3540.jpg Broken chair, goosmurf@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3540 Poezja DCA.WL-R 3MN Gustaw Ehrenberg Dźwięki minionych lat Ironia życia Pośród odgłosów muzyki cudnéj,/ W masce traicznéj, wesołéj, nudnéj,/ Świat cały tańczy dokoła./ Wściekłe zapusty! --- bo ni sumienie,/ Ni tęskność serca, raju wspomnienie,/ Tańcu już przerwać nie zdoła. Kto w ciemnym kącie skryty za ludzi/ Drzémiące serce w sobie obudzi,/ I maskę nieco odsłoni;/ Kto jeszcze w rajskie wierzy nadzieje,/ Ten niechaj z płaczu gorzko się śmieje,/ Nad śmiechem łezkę uroni! Smutno, gdy serce szlachetne, wzniosłe,/ Ku chlubie świata i kraju wzrosłe,/ Błazeńską szatę przywdziéwa;/ Śmiésznie, gdy dusza brudna i podła/ W świętego smutku stroi się godła,/ I łzy kłamane wyléwa! Smutno, gdy w karczmie hucznie i głośnie/ Lud zabrzmi śpiéwką żwawo, radośnie,/ Pamięć nieszczęścia przepije;/ Smiésznie, gdy imię umarłe, dumne,/ Nawet w cmentarzu obciąża trumnę,/ I złoty napis wyryje. Smutno, gdy dusze młodzieńcze, czyste,/ Puszczą w niepamięć dnie rzeczywiste,/ I żywot przemarzą we śnie;/ Śmiésznie, gdy przeszłość zbutwiała, stara,/ Blaskiem pokrywa wychudłość ciała,/ I wstaje z grobu niewcześnie. Tu pełne życia olbrzymy młode/ Na staroświecką stroją się modę,/ Włos czarny siwo malują;/ A wygrzebując mogiły z pleśni,/ Zwołują duchy z grobowéj cieśni,/ I z światem zmarłych obcują. Owdzie schylone ku ziemi czoła,/ Chcą się przymilić wdziękiem anioła,/ Odmłodnieć blaskiem jutrzenki;/ Chcieliby zmienić rysy ohydne,/ Ale na próżno, bo zewsząd widne/ Zmarszczki z pod świéżéj sukienki. W pląsach wesołych strojone pary,/ Niewiara w sercach, --- złudne maszkary,/ Oto jest tańca harmonia!/ Nie w takt muzyce światowéj skakać,/ Wyśmiéwać żale, wesele spłakać,/ Oto jest życia ironia! O! jakże miło w ten śpiéw niebiański/ Wmieszać głos ostry, ciérpki, szatański,/ I przerwać tańce szalone,/ I wrzucić wyraz zapału, męstwa,/ Pełen pogardy, pełen przekleństwa,/ Pomiędzy tłumy zdziwione. Tak, ironicznie życie przeszydzić,/ Wszystko obnażyć, wszystko zawstydzić,/ Być zemstą Boga na niebie;/ A gdy w podróży pełnéj łez, błota,/ Zajrzy nam w oczy koniec żywota,/ Wyszydzić wreszcie i siebie!