Ehrenberg, Gustaw 2014-10-28 1966 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ehrenberg-dzwieki-minionych-lat-dwie/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Gustaw Ehrenberg zm. 1895 Gustaw Ehrenberg, Dźwięki minionych lat, Paryż 1848. http://pl.wikisource.org/wiki/D%C5%BAwi%C4%99ki_minionych_lat Wiersz Romantyzm Liryka Dwie text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3537.jpg broken Hespera, r e n a t a@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3537 Poezja DCA.WL-R 3MN Gustaw Ehrenberg Dźwięki minionych lat Dwie --- Tyś jest jako cedr Libański, kołysany wiatrem. --- A ty jako róża doliny Sarońskiéj, która mile patrzy.Wschodnia powieść. Jakże noc jest powabną, gdy w uroczéj cisze/ Cały się przestwór myślą niebieską kołysze,/ Jak pierś dziewicy, która piérwszą miłość marzy./ Jakże noc jest powabną, gdy cała się żarzy/ Tysiącem złotych oczu patrzących tak śmiele,/ Jak twoje złote oczy, mój ziemski aniele!/ I ty się smutno śmiejesz z za chmur, o księżycu!/ Jak słaby ziemski uśmiéch na nieziemskiém licu./ Blada pozłota nieba miga się śród fali,/ Co się kręcą wężykiem i giną w oddali,/ Pomiędzy gaje ciemne, gdy je noc omroczy,/ Smutno, jak biała wstęga śród kruczych warkoczy./ Czarownie! jednym wielkim i mglistym obrazem/ W zamąconym umyśle snują mi się razem/ Strumienie, gaje, wiatry, i nieba kagańce,/ Tak nikłe, jak powietrzne rajskich dziewic tańce./ Cóż, gdy słucham, jak dziwnie w powietrzu ulata/ Różnobarwnemi dźwięki harmonia wszech świata!/ Śród zagwiazdnego wzrok mój wlepiwszy obszaru,/ Tak jak śpiewu kochanki słucham niebios gwaru./ Ja już harmonią nocy me zmysły uśpiłem,/ Jam już duszę upoił ułudzeniem miłém;/ I za cóż pośród morza harmonii, lubości,/ Duszno mi jak po piérwszym całunku miłości? O i dzień jest powabnym: i dzień złotolicy/ Gdy się uśmiecha myślą niewinnéj dziewicy;/ Włosów jasnych pierścienie ztoczywszy z wysoka,/ Spogląda cudnym blaskiem niebieskiego oka./ Jak mu ładnie w zielonéj murawy sukience,/ Jak przyjemnie go stroją polnych kwiatów wieńce!/ O dniu! co wonisz myślą dziewiczą, niebieską,/ Ty nas bawisz uśmiechem i zasmucasz łezką./ Jedna niebo ma w oku: jéj włosów pierścienie/ Pogodném błyszczą światłem, jak słońca promienie,/ Jak dzień powabna, dziwnym na nas blaskiem ciska;/ A druga, jak wschodniego raju oddaliska,/ Na czarném tle tysiącem świetnych gwiazdek błyska,/ Jako zamrok jéj uśmiéch, jak księżyc spojrzenie./ Gdy i jedna i druga ma wdzięki aniele,/ Któréj serce mam oddać? mówcie przyjaciele!