Ehrenberg, Gustaw 2014-10-28 1966 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ehrenberg-dzwieki-minionych-lat-bartlomiej-glowacki/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Gustaw Ehrenberg zm. 1895 Gustaw Ehrenberg, Dźwięki minionych lat, Paryż 1848. http://pl.wikisource.org/wiki/D%C5%BAwi%C4%99ki_minionych_lat Wiersz Romantyzm Liryka Bartłomiej Głowacki text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3532.jpg DNA pattern, rebelwriterX@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3532 Poezja DCA.WL-R 3MN Gustaw Ehrenberg Dźwięki minionych lat Bartłomiej Głowacki Hej! tam w karczmie za stołem/ Siadł przy dzbanie Jan stary;/ Otoczyli go kołem,/ On tak mówił do wiary: «Ja mówiłem wam nie raz,/ Ze dziś zuchów już mało;/ Wiara, bracia, źle teraz,/ Dawniéj lepiéj bywało! Za mych czasówto słynął/ Kum Bartłomiéj Głowacki;/ Od Moskali on zginął,/ Oj to krakus był gracki! Bo czy w karczmie, czy w domu,/ Czy to taniec, wesele,/ Nie dał bróździć nikomu,/ Wszędzie sam był na czele./ Jak na wroga zwołali/ Wiarę z naszych powiatów,/ Myśmy bili Moskali/ Bez pomocy magnatów./ Po szeregach jaśniały/ Karazye, czapeczki,/ Do każdego się śmiały,/ Kieby łanie dziéweczki. A Bartosz nad wszystkiemi/ Jaśniał jak dąb wspaniały,/ Bo w Krakowskiéj téż ziemi/ Nikt nie dorósł mu chwały! Raz, pamiętam, z wieczora/ W Racławicach stojemy;/ Wtém coś miga z za bora,/ I Moskali widziemy. Jak Kościuszko ich zoczył,/ Kazał bębnić na bitwę;/ W tém Głowacki poskoczył,/ A miał kosę jak brzytwę. Hań za borem harmaty/ Bronił oddział Kozacki;/ Poczekajcie psu braty!/ Krzyknął Bartosz Głowacki. Jak wziął machać, wywijać,/ My téż obces na wrogi;/ Daléj ranić, zabijać,/ Aż Moskale het w nogi! Het przez rowy, przepaście,/ Uciekali jak wściekli;/ Myśmy harmat dwanaście/ Do Kościuszki przywlekli. Jak się zeszli wodzowie,/ Bartosza przywitali,/ I pili jego zdrowie,/ I serdecznie ściskali. Ja mówiłem wam nieraz,/ Że dziś zuchów już mało;/ Wiara, bracia, źle teraz,/ Dawniéj lepiéj bywało!»/ Gdy to wyrzekł Jan stary,/ Zapał w oczach mu błysnął,/ Wspomniał sobie wiek jary,/ Starą kosę uścisnął... Młodzież kubki nalała,/ Wychyliła je duszkiem;/ «Oto zuchy,» krzyczała,/ «Nasz Głowacki z Kościuszkiem!»