Mickiewicz, Adam Pomnik Piotra Wielkiego http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziady-dziadow-czesci-iii-ustep Sekuła, Aleksandra Pigoń, Stanisław Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Epika Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziady-dziadow-czesci-iii-ustep-pomnik-piotra-wielkiego Adam Mickiewicz, Dziady cz. 1-4, Czytelnik, Warszawa 1974 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2009-01-12 L polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1207.jpg Fire Place Flower - Brian Eno Speaker Flowers Sound Installation at Marlborough House, Dominic's pics@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1207 DCA.WL-R 3MN Adam Mickiewicz Dziadów części III Ustęp Pomnik Piotra Wielkiego Przyjaźń, Polak, Rosjanin, PoetaZ wieczora na dżdżu stali dwaj młodzieńce/ Pod jednym płaszczem, wziąwszy się za ręce:/ Jeden, ów pielgrzym, przybylec z zachodu,/ Nieznana carskiej ofiara przemocy;/ Drugi był wieszczem ruskiego narodubył wieszczem ruskiego narodu --- według przyjętego przeważnie mniemania mowa o znakomitym poecie rosyjskim Aleksandrze Puszkinie (1799--1837), z którym Mickiewicz w Rosji zawarł bliższą przyjaźń.,/ Sławny pieśniami na całej północy./ Znali się z sobą niedługo, lecz wiele ---/ I od dni kilku już są przyjaciele./ GóraIch dusze wyższe nad ziemskie przeszkody,/ Jako dwie Alpów spokrewnione skały,/ Choć je na wieki rozerwał nurt wody:/ Ledwo szum słyszą swej nieprzyjaciółki,/ Chyląc ku sobie podniebne wierzchołki./ Pielgrzym coś dumał nad Piotra kolosem,/ A wieszcz rosyjski tak rzekł cichym głosem: Dziedzictwo, Rosja, Władza, Historia, Państwo, Przemoc, Upadek, Nieśmiertelność,,Pierwszemu z carów, co te zrobił cuda,/ Druga carowa pamiętnik stawiałaDruga carowa pamiętnik stawiała --- na pomniku Piotra jest napis: Petro primo Catharina secunda.Petro primo Catharina secunda --- ,,Piotrowi pierwszemu Katarzyna Druga"../ Już car odlany w kształcie wielkoluda/ Siadł na brązowym grzbiecie bucefała/ miejsca czekał, gdzie by wjechał konno. Lecz Piotr na własnej ziemi stać nie może./ W ojczyźnie jemu nie dosyć przestronno,/ Po grunt dla niego posłano za morze./ Posłano wyrwać z finlandzkich nadbrzeży/ Wzgórek granitu; ten na PaniPani --- carowej Katarzyny II. słowo/ Płynie po morzu i po lądzie bieży,/ I w mieście pada na wznak przed carowąI w mieście pada na wznak przed carową --- ten wiersz jest tłumaczony z rosyjskiego poety, którego nazwiska nie pomnę.Raczej przerobiony z poety Rubana (1742--1795), z jego wiersza sławiącego pomnik Piotra Wielkiego../ Już wzgórek gotów; leci car miedziany,/ Car knutowładny w todze Rzymianina,/ Wskakuje rumak na granitu ściany,/ Staje na brzegu i w górę się wspina. ,,Cnota, Państwo, PrzywódcaNie w tej postawie świeci w starym Rzymie/ Kochanek ludów, ów Marek Aureli,/ Który tam naprzód rozsławił swe imię,/ Że wygnał szpiegów i donosicieli:/ A kiedy zdzierców domowych poskromił,/ Gdy nad brzegami Renu i Patolu/ Hordy najezdców barbarzyńskich zgromił,/ Do spokojnego wraca Kapitolu./ Piękne, szlachetne, łagodne ma czoło,/ Na czole błyszczy myśl o szczęściu państwa;/ Rękę poważnie wzniósł, jak gdyby wkoło/ Miał błogosławić tłum swego poddaństwa,/ A drugą rękę opuścił na wodze,/ Rumaka swego zapędy ukraca./ Dziecko, Król, OjciecZgadniesz, że mnogi lud tam stał na drodze/ I krzyczał: ,,Cesarz, ojciec nasz powraca!"/ Cesarz chciał z wolna jechać między tłokiem,/ Wszystkich ojcowskim udarować okiem./ KońKoń wzdyma grzywę, żarem z oczu świeci,/ Lecz zna, że wiezie najmilszego z gości,/ Że wiezie ojca milijonom dzieci,/ I sam hamuje ogień swej żywości;/ Dzieci przyjść blisko, ojca widzieć mogą./ Koń równym krokiem, równą stąpa drogą:/ Zgadniesz, że dojdzie do nieśmiertelności!Zgadniesz, że dojdzie do nieśmiertelności! --- pomnik konny kolosalny Piotra roboty Falkoneta i posąg Marka Aureliusza stojący teraz w Rzymie w Kapitolium są tu wiernie opisane. Wolność,,Car Piotr wypuścił rumakowi wodze,/ Widać, że leciał tratując po drodze,/ Od razu wskoczył aż na sam brzeg skały./ Już koń szalony wzniósł w górę kopyta,/ Car go nie trzyma, koń wędzidłem zgrzyta,/ Zgadniesz, że spadnie i pryśnie w kawały./ Od wieku stoi, skacze, lecz nie spada,/ Jako lecąca z granitów kaskada,/ Gdy ścięta mrozem nad przepaścią zwiśnie:/ Lecz skoro słońce swobody zabłyśnie/ I wiatr zachodni ogrzeje te państwa,/ I cóż się stanie z kaskadą tyraństwa?"