Słowacki, Juliusz Do pani Joanny Bobrowej Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/do-pani-joanny-bobrowej Juliusz Słowacki, Liryki i powieści poetyckie, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1974 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1491.jpg Reflets à bulle, jfgornet@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1491 1DTP 3MN DCA Juliusz Słowacki Do pani Joanny Bobrowej Kobieta, WodaO! gdybym ja wiódł Panią do kaskady!/ To tak jak ludzie przyjaciołom wierni,/ Aż tam bym zawiódł, gdzie pył leci blady/ Śród leszczyn w Gisbach --- a śród laurów w Terni. Dzikie bym zrywał na murawie kwiaty,/ A Pani w skałach siadłabyś myśląca,/ Jak anioł skrzydłem kaskady skrzydlaty ---/ Czekając znad skał śpiewu --- i miesiąca. Gdybym ja Panią do kaskady woził,/ Może bym wieczną tam zatrzymał siłą ---/ Śpiewem skamienił i lodem zamroził,/ I kazał tęczom świecić nad mogiłą. Lecz nie powiodę do takiego zdroja,/ Bo teraz straszna jest ducha kaskada;/ To cały duch mój i cała krew moja,/ Która na Polskę chce upaść --- i spada. Raz ty, porwana tym strumieniem gminnym,/ Byłabyś nigdy nie wrócona światu;/ Dlatego poszłaś gdzie indziej --- z kim innym;/ Ręki się bojąc dać dawnemu bratu. Kobieta, Ojczyzna, Patriota, PolskaBo dzisiaj Polka ciekawość pokona,/ A jej nie karmi to, co tłum paryski,/ Gdy w sercu Polska duchem urodzona/ Jak nimfa wstaje z perłowej kołyski. Grób, Łzy, Serce, SumienieDzisiaj siedzącej przed kaskadą w koczu/ Sumnienie Pani powie samo głuche.../ Że niegdyś łzy się tak sączyły z oczu!/ A dzisiaj! oczy patrzą --- takie suche! Czyś tym przeklęta, czy błogosławiona,/ Że serce zimne --- oczy łez nie leją?/ Powie ci kiedyś mogił druga strona,/ Gdzie serca pękną --- albo się rozgrzeją. Anioł, Kobieta, Serce, ŚmierćCo do mnie --- wiem ja, jak to praca pusta/ Serce kobiece na czas prze-anielić!/ Dlatego odtąd --- wiecznie zamknę usta/ I wolę nie być z Panią --- niż zgon dzielić. Ojczyzna, Serce, ŚmierćBo to okropnie! rany pozamykać,/ Zagoić wszystkie dawne serca blizny!/ Iść --- i aniołów już nie napotykać!/ Już nie mieć ani serca! --- ni ojczyzny! Kobieta, Mężczyzna, Otchłań, WodaGdybym był duchem wersalskiej natury,/ A taką Ciebie między tłumem zoczył,/ Zleciałbym na cię jak kaskada z góry,/ Porwał --- i rzucił w przepaść --- i sam skoczył. 1842 r. 14 maja.