Sęp Szarzyński, Mikołaj Do Kasie (Jako lód taje przezroczysty z lekka...) Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Barok Liryka Fraszka Erotyk Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/do-kasie-jako-lod-taje-przezroczysty-z-lekka http://polona.pl/item/585899/3/ Mikołaj Sęp Szarzyński, Rytmy abo Wiersze polskie w wyborze, wyd. E. Wende i S-ka., Warszawa 1914 Domena publiczna - Mikołaj Sęp Szarzyński zm. 1581 1652 xml text text 2008-12-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1445.jpg Peach Hibiscus , Forestedpaths@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1445 DCA.WL-ER 3MD Mikołaj Sęp Szarzyński Do Kasie Kochanek, Miłość, Oko, Śmierć, WzrokJako lód taje przezroczysty z lekka,/ Kiedy go ogień zagrzewa z daleka,/ Tak ja na twarz twą na każdą godzinę/ PatrzamPatrzam --- patrzę. a ginę. Patrzam a ginę z wielkiego frasunku;/ A jeśli nie dasz łaskawie ratunku,/ NielutościwąNielutościwą --- nielitościwą. tobie wiecznie słynąćNielutościwą tobie (...) słynąć --- zyskasz sławę bezlitosnej.,/ Przyjdzie mnie zginąć. Bóg, Kondycja ludzka, Miłość, RozumW co mie nieszczęście okrutne wprawiło!/ Śmierć tuż, gdy patrzam na to, co mi miło,/ Śmierć tuż, gdybychgdybych --- gdybym. cie namniejnamniej --- najmniej (starop. postać stopnia najwyższego, bez wtrąconego później -j). spuścił z oczy,/ Za mną się toczy. Gdzież on mój umysł, który płomień taki/ Aż nazbyt sobie miał za ladajakiladajaki --- byle jaki, nieważny.?/ O, próżne dumy! Nie my sobą sami:/ Bóg rządzi nami. Cień, Lustro, Miłość, SobowtórTak napiękniejszejnapiękniejszej --- w rękopisie: napiękniejszy. NarcysusNarcysus (gr. Narkissos) --- Narcyz, syn boga rzecznego Kefissosa wzgardził miłością nimfy Echo, za co rozgniewana Afrodyta wzbudziła w nim miłość do własnego obrazu odbitego w wodzie. Nie mogąc miłości tej zaspokoić, Narcyz usechł, a na jego miejscu pozostał biały kwiat, noszący jego imię. urody,/ Gdy się chciał napić, nachyliwszy, wody,/ Jak we źwierciedle, choć nie tego żądał,/ Twarz swą oglądał. PróżnośćNie widał przedtem oblicza swojego:/ Przeto, mnimając kogo być inszego/ Pod wodą, swej sie piekności zdziwował/ I rozmiłował. Patrza a patrza, a jem patrza pilniejPatrza (...), a jem patrza pilniej --- Patrzy i patrzy, a im uważniej patrzy.,/ Tym w jego sercu sroga miłość silniej/ Cieniem a wodą --- kto się nie zadziwi!---/ Płomienie żywi. Chwalę, Kupido, strzały twe; w tej mierze/ Niechaj za przykład każdy sobie bierze,/ Że ty na tego, co przeprze --- dla, z powodu. piekność hardy,/ Masz munsztuk twardy. Zgardzał ten nimfyZgardzał (...) nimfy --- gardził nimfami., co mu się kłaniały;/ Prze jego hardość, chodząc miedzy skały,/ Stwardziała Echo, powtarzać gotowa/ Człowiecze słowa. Kochanek, Lustro, Miłość niespełniona, WodaA gdy tak patrzał na swoje twarz chciwie,/ Już poczuł miłość, wzdycha żałośliwie,/ Już się rozmawiać [z] swem cieniem nie wstydzi,/ A Wenus szydzi. „Któżkolwiek jesteś --- rzecze --- co mieszkanie/ Masz pod tą wodą, usłysz me żądanie:/ Niech wolno będzie dotknąć się twojego/ Ciała ślicznego. Miłość spełniona, SobowtórCo cie wsadziło, dziecię napiekniejsze,/ W tę wodę? Wynidź do mnie! Czy mocniejsze/ Przyczyny bronią i tak woląwolą --- dziś: wolę (dawn. B. l.p. rzeczowników r. ż. z osn. spółgł. podnieb.; por.: panią. twoję/ Psują, jak moję? Ach! widzę twojej chęci ku mnie znamię;/ Dokąd ja patrzam na cie, patrzasz na mie,/ Mówię, --- usta twe snadź odpowiadają,/ Bo się ruchająruchają --- ruszają (forma starop.).. Płaczesz, gdy płaczę; gdy żałośnie wzdycham,/ Wzdychasz; śmiejesz się, gdy się ja uśmiecham;/ Chcę cie obłapićobłapić --- uściskać., ręce twe rozciągasz/ I mnie też siągasz. Chcę cię całować, wnet usta chętliwe/ Sam mi podawasz; jedno zazdrościwe/ Nam tego wody, co nas rozdzielają,/ Nie dopuszczają. Mała rzecz wielkie nam psuje rozkoszy./ Niechże twe źródła przeklęte rozproszy,/ Bezecna wodo, słońce gorącemi/ Promieńmi swemi". Cień, Kochanek, Kwiaty, Lustro, Miłość tragiczna, ŚmierćTak siedział, [z] swojem cieniem rozmawiając,/ A wszelką pomoc żywota zgardzając./ Usechł z tęsknice. Potem jego ciało/ Kwiatem się stało.