Daniłowski, Gustaw Od mroków nocy do białego ranku... Sekuła, Aleksandra Boy-Żeleński, Tadeusz Żak, Agnieszka Rawska, Aneta Żak, Agnieszka Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/danilowski-od-mrokow-nocy-do-bialego-ranku/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Gustaw Daniłowski zm. 1927 1998 xml text text 2014-01-14 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14318771732_afdf048abb_k.jpg Chateau de Versailles(May, 14), Laiwan Ng , CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3638 Poezja DCC 3MP Gustaw Daniłowski Od mroków nocy do białego ranku... ModlitwaTak! --- ja się modlę, chociaż się nie ścielę/ Twarzą do zimnych marmurów w kościele/ I krzyżem piersi mej nie znaczę ręką./ Lecz ja się żegnam serca mego męką,/ Modlę się myśli obłąkanych drżeniem,/ I tym wewnętrznym mej istoty bojem,/ I całym moim ogromnym zwątpieniem,/ I całej duszy mojej niepokojem.../ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku,/ Od mroków nocy --- do białego ranku! Kondycja ludzka, Obraz świata, RozpaczTak! ja się modlę --- całą mą rozpaczą,/ Że wyjść nie można z zakreślonych granic/ I że żałować próżno tych, co płaczą,/ Bo i ta żałość, i ten płacz ich na nic,/ Bo i uśmiechy, i łkania ich gardła ---/ To wszystko zejdzie w jedną zgniłą trumnę.../ I że to wszystko jest takie rozumne!/ I że w rozumie tym litość umarła!.../ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku,/ Od mroków nocy --- do białego ranku! Tak! ja się modlę, kiedy tarczą złotą/ Księżyc wypłynie z gwiazd łzawych namiotu,/ To ja się modlę szaloną tęsknotą./ Tą niepojętą, prawie bez przedmiotu;/ To ja się modlę smutku mego mrokiem,/ Poczuciem pustki bezmiernej ogromu,/ To ja się modlę rozżalonym okiem,/ Że jestem obcy w rodzinnym mym domu!.../ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku/ Od mroków nocy --- do białego ranku! Tak! ja się modlę mych myśli polotem/ I świadomością, jacyśmy ubodzy,/ I tym wysiłkiem, z którym, myśląc o tem,/ Muszę me myśli wstrzymywać na wodzy,/ Aby nie pękło rozumu ognisko!.../ I straszną trwogą śmiertelnej agonii,/ Żem jest przepaści obłędu tak blisko,/ Gdzie ster rozsądku pryśnie w mojej dłoni!/ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku/ Od mroków nocy --- do białego ranku! Tak! ja się modlę mym spod serca śmiechem/ Nad nędzą świata i nad nędzą własną,/ I pałającym modlę się oddechem/ Starganej piersi, gdzie łkania nie gasną,/ Gorącą żądzą nieznanej pieszczoty,/ Harmonią pieśni zaklętej w wyrazy,/ Całym szaleństwem namiętnej ekstazy,/ I dysharmonią mej własnej istoty!/ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku/ Od mroków nocy --- do białego ranku! Tak! ja się modlę i modlić mam prawo,/ Choćbym nie słuchał niekrwawej pamiątki,/ Kiedy w mym sercu noszę mękę krwawą/ Bólów, co przeszły, i przyszłych początki,/ Kiedy się modlę własnej krwi pożarem,/ I krzykiem skargi, która płynie ze mnie,/ I myśli moich rozpętanym gwarem,/ Które mi szepcą, że wszystko --- daremnie!/ I tę modlitwę sprawiam bez ustanku/ Od mroków nocy --- do białego ranku!