Czechowicz, Józef Wąwozy czasu http://www.wolnelektury.pl/lektura/dzien-jak-co-dzien Sekuła, Aleksandra Paul, Magdalena Niedziałkowska, Marta Paul, Magdalena Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dzien-jak-co-dzien-wawozy-czasu http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21850 Józef Czechowicz, Dzień jak codzień, F. Hoesick, Warszawa, 1930 Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2008-12-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/247.jpg Fire Stairs..., Diego3336@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/247 Poezja DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowiczdzień jak codzieńwąwozy czasu Miastosiedemnastego maja o siódmej godzinie/ złoty wieczór się kładzie na siwym lublinie/ lampy na smukłych słupach biją jak wodotryski/ płynące złotem szemrzą o zachodzie okna/ ulic klingi placów regularne dyski/ futra skwerów zlał blask tego ognia/ tak w śródmieściu się pali dzień dogasający/ Słońceinaczej tu o milę od murów/ za sitowiem zapada słońce/ jak ciężka szala wagi na której zmierzch urósł Czasczas/ wieczność czasu/ szare wąwozy czasu/ czas ścieka w kroplach urasta otchłanie zapełnia/ wieje chaosem rzeczy co są lecz się topią/ w obłokach ciepłych noc dzień przepadły zupełnie/ półbrzask jedynie wisi mętny szary popiół/ obrazy marcoussisaMarcoussis Louis --- przyjęty w 1912 r. pseudonim Ludwika Kazimierza Markusa, polskiego malarza działającego w Paryżu, reprezentanta nurtu kubistycznego i surrealistycznego. piorun sen kruk sztandar/ świeca morze pociski przyjaciółki ukłon/ katalog róg ulicy pieśń mej matki żandarm/ wszystko hurgoce w chmurach mgieł sztywnych jak sukno krzyczący wir wybuchem znienacka uderza/ wir niepokoju powstał może z przeczytanych książek/ zagmatwał strugę czasu spruł ją wskroś i przeżarł/ szczelinę wydrążył przez ręką wiru smagłą uczyniony wyłom/ widać jak w teleskopie gwiazdę to co było z daleka namiot cyrku z bliska transatlantyk/ zasłonił nieba niebieski fajans/ Historiaod ryku osypały się urwisk żółte kanty/ mastodont stąpa zagniewany/ rozpycha wieczór skórę tak wieczorem chłodzinagle zwinęły się liście paprotne po gajach/ zaszumiały pianą/ to nic to ta chwila odchodzi w chmurnej szczelinie inna sprzed tysiącoleci/ pyłem drobnym jak petit na szpaltę nadleci wiatr nurt zgrzebny dymem odurza/ gwiezdny jakże piękny jest ognisk purpurowy żużel/ za obozem kołysały się wzgórza/ grzbietami wielkich wołów/ drewniane niezdarne łamały szuwar koła/ i tu chaos mosiężne ręce miecze karki/ naszyjniki z krzemieni oczy w ogniu jarkim/ oto burza postaci w skórach i kożuchach/ stosy rozbijające płomieniami łun nów aż znowu zaszumiało w szumach półbrzask bucha/ pochłania miękka paszcza obłoku tłum hunnówHunowie --- staroż. plemiona koczownicze, które w IV w. n. e. przybyły z Azji Środkowej i opanowały Europę, przyczyniając się m. in. do upadku Cesarstwa Rzymskiego./ potem się w nowych światłach powoli rozchyla/ i jak balon nad miastem niedawna tkwi chwila Ogień, Wojnamuł w rzekach kolczastego drutu/ Śmierć, Trupwśród bomb ginących twarze/ złuszczył je ból jak belki łuszczy płomień w pożarze/ ziemia i pułki butów/ dnie stojące na płytkich okopach/ mitraliezmitralieza (przestarz.; fr. mitrailleuse) --- karabin maszynowy. kaszle i świsty/ na ogniach nocny popas/ niebo ogniste/ miasto mdlejące przestrzeń która rzęzi/ armaty rozpalone rwące się z uwięzi/ w ogniach nicość nagle odmęt białawy zawrzał w głos zanucił/ jesteśmy pod lublinem który zorzą płonie/ Syn marnotrawnydzień dzisiejszy powrócił/ powrócił jak syn marnotrawny/ ucałujmy jego skronie bo gdzie spojrzeć jak dawniej/ budynki w oddaleniu lśniące/ a tu o milę od murów/ za trzciną i sitowiem zagubia się słońce/ jak ciężka szala wagi na której zmierzch urósł czas/ wieczność czasu/ szare wąwozy czasu/ czas Prawda, Proroctwo, Wizjawizje nie nasycają są zawiłym haftem/ czy z tego alfabetu co będzie odczytam/ po cóż czytać i tak wiem chyba to jest prawdą/ pytania odpowiedzi brzmią jak odpowiedzi pytań