Czechowicz, Józef Jedyna http://www.wolnelektury.pl/lektura/dzien-jak-co-dzien Sekuła, Aleksandra Paul, Magdalena Niedziałkowska, Marta Paul, Magdalena Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dzien-jak-co-dzien-jedyna http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21850 Józef Czechowicz, Dzień jak codzień, F. Hoesick, Warszawa, 1930 Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2008-12-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/237.jpg Sculpture: Deadly Sins (Snowglobes), Pure Products USA, by Nora Ligorano and Marshall Reese, Eyebeam Open Studios Fall 2009 / 20091023.10D.55572.P1.L1 / SML, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/237 Poezja DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz dzien jak co dzien jedyna Miastopatrzę patrzę/ smutne i wesołe rzeczy są jednakowe/ przystanek tramwajowy wciska w ramiona głowę/ fabryka zatopiona powietrza oceanem/ grzeje kominami wieczór i tak już nagrzany/ w domy nim je zamazał letni zmierzch smagły ---/ paciorki lamp chłodnawe sypnęły się gradem nagłym/ sennie brzęczą witryny wtórując kołom krokom/ bełkoce za żołnierzem pękaty wypukły bukłakbukłak --- pojemnik na napoje./ okna lampy gazeta żołnierze marokko patrzę patrzę/ i rzeczywistość tak jakoś sama w rękach jak granat wybuchła/ fabryka domy przystanki może czekają/ zmierzch tuli się do ulic może chce uwierzyć/ na drobnych przedmiotach niepokój śniegiem leży/ Matkarzeczy matek nie mają/ a moja patrzę patrzę/ schodzi ze schodów uśmiech siwy/ twarz zmarszczek siatka geograficzna/ według niej żegluję między ludźmi szczęśliwy/ to szczęście w jakich wyliczyć liczbach Dzieciństwo, Głódkiedyś/ dzieciństwo złe szczenię szczekało w dni wodospadach/ głodnego na tapczanie gorączka mnie żarzyła i jadła/ połatane ubranko szeptem opowiada/ ręce chropawe od pracy dla mnie kradły pani na pierwszem piętrze ma powieki płatki liliowe/ gdym poznał że malowane jak ciężko dusiły łzy/ Syn, Wojnamatka z gniewem chłonęła moją spowiedź/ krzyczała pięścią groziła światu że zły jeden kąt/ w roku wojny/ w rodzinnej izdebce szlocha/ gdy synek wlecze się na front/ zranione nogi ciągnąc w dróg prochu/ wsparty towarzyszem karabinem patrzę patrzę/ teraz ręce oczy jak most przerzucają się do mnie/ most miłości wspomnień przebaczeń zapomnień/ fabryka palce kominów w ciepłym zmierzchu macza/ przystanek czerwonym wzrokiem zerknął tu szyderczy/ Poezjaprzedmioty czyżbym się wstydzić was musiał/ dla was powiem słowa inaczej/ siwy uśmiech silniejszy od śmierci/ matusiu