Czechowicz, Józef Elegia czwarta Zając, Hanna Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nuta-czlowiecza-elegia-czwarta http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21918 Józef Czechowicz, Nuta człowiecza, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1939 Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2012-01-10 pol Poezja https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7606.jpg Les Arènes, Vincent van Gogh, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7606/ DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz nuta człowiecza elegia czwarta spokój falowałby ścichał drżąc u studziennych cembrowin/ mżąc na płomiennych topolach coś nucąc w oczach krowich/ tylko że ty mi szalejesz skrzydła teopais teopais --- boski młodzieniec (T. Kłak rozumie pojawiające się w wierszu określenie teopais jako zlepek dwóch greckich słów theos -bóg i pais-pacholę, młodzieńca, z: Wyobraźnia i słowo. Nuta człowiecza Józefa Czechowicza Magdaleny Bąk). o skrzydła/ furkocą furkocą płosząc/ z mroku pastwiska/ parę bułanych łoszątłoszę --- (reg.) źrebię./ pod gajem z porcelany/ przebłyska/ zachodu złoty dar kałuża o teopais/ i domy są znane jak zygzak na starej tapecie/ biegną ze wzgórz dyszą/ oknami otwartymi w białym zakurzonym lecie/ tak się na nas nasuwa przedmieścia obszerny futerał/ ciszą tyś wrastał w wiślane lato/ gdy tratwy pluskały tędy ciemną na toniach łatą/ gdy w niski pułap upału tłukły ospałe ptaki/ tyś dzień kołysał pomału/ a jaki byłeś jaki no miasto naroża w godłach rzemiosł/ wetknął się skośny promień/ w sklepu framugę i zgasł/ dokoła rżał na górach gaj i żółty las/ bizantyjskie niebo rżało/ na dachy budynków bo dzień wiądł/ czerwone płaszcze rzucało sentencja elegijna miłosna Cmentarz, Śmierćkiedyś wzejdzie hesperushesperus --- w mitologi greckiej uosobienie planety Wenus. nad mym sarkofagiem/ i drobnych kropel srebra w ciemności nastruże/ ty w dłoń zbierzesz blask nikły ciałem jak wiatr nagim/ rozweselając smętarz choć tylko w marmurze sentencja ostateczna nie pod krzyżem mi spać